“ท่านข่าน กระหม่อมเป็นผู้ที่ต้องรับโทษอยู่ แล้วเช่นนี้...”
เขาเอ่ยขึ้นเพื่อจะปฏิเสธ แต่ทั่วปาชิงเซียวก็ยกมือขัดขึ้น “ไม่ต้องพูดมาก! เจ้าเป็นลูกหลานของตระกูลทั่วปาเรา และเป็นหนึ่งในคนที่ข้าไว้ใจที่สุด!”
แม้จะรู้ดีว่าอีกฝ่ายจงใจเอาใจ แต่ทั่วปาคุนก็ยังตื้นตันใจอย่างที่สุดในตอนนี้
เขาปฏิญาณในใจอย่างหนักแน่นว่า ต่อให้ต้องตายอยู่ใต้กำแพงเมืองด่านหยาง ก็จะต้องกัดเมืองด่านหยางให้เป็นรอยแหว่ง เพื่อให้สมกับความไว้วางใจที่ท่านข่านมีต่อเขา
หลังจากทั่วปาคุนจากไป จากด้านหลังม่านด้านข้าง หญิงร่างกำยำคนหนึ่งก็เดินออกมาอย่างช้าๆ นางคือแม่ทัพใหญ่แห่งกองทัพพยัคฆ์สยบมังกร ทั่วปาคุย
ตามศักดิ์แล้ว ทั่วปาคุยเป็นอาของทั่วปาชิงเซียว
แม้สายเลือดจะไม่ใกล้ชิดเท่าทั่วปาจี๋ แต่ก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขเดียวกัน
ทั่วปาชิงเซียวพยักหน้าให้นางนั่งลง แล้วถามว่า “ท่านอาเห็นว่าที่ข้าจัดการเมื่อเร็วๆ นี้ รีบเร่งเกินไปหรือไม่?”
ทั่วปาคุยปกครองกองทัพอย่างเคร่งครัดมาโดยตลอด และมักไม่ค่อยยิ้มแย้ม
“ข้าเป็นคนหยาบช้า ไม่เข้าใจเล่ห์เหลี่ยมในราชสำนัก หรือแผนการอันแยบยลของชนเผ่าต่างๆ แต่ข้าเชื่อว่าท่านข่านไม่ใช่คนบุ่มบ่าม ตราบใดที่ตัดสินใจเช่นนี้ ย่อมมีเหตุผลของท่านข่าน!” ทั่วปาคุยตอบอย่างเป็นทางการ
ทั่วปาชิงเซียวยกมุมปากยิ้มเย็น เขาไม่รู้หรือไรว่าทั่วปาคุยไม่ได้โง่เขลา เพียงแต่ไม่อยากเข้ามายุ่งโดยง่าย