ยามนี้ถูลงเนื้อตัวอาบโลหิต ใบหน้าถูกไอปราณดาบอันบ้าคลั่งกรีดเป็นแผลหลายแห่ง ใบหน้านั้นจึงดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก ดุจหน้ากากที่ถูกฉีกกระชาก ทว่าวิญญาณสังหารในแววตาอันแฝงด้วยเล่ห์เหลี่ยมกลับเย็นเยียบขึ้นทุกขณะ ประหนึ่งเปลวเพลิงแห่งความอาฆาตสองดวงที่ลุกโชน
ถัดมา เขาเคลื่อนไหวแล้ว
ตัวยังไม่ถึง ดาบกลับถึงก่อน
ดาบยังไม่ถึง เจตจำนองสังหารถึงก่อน!
กระบวนท่านี้รวดเร็วถึงขีดสุด ต่อให้หงออี่จับจ้องอีกฝ่ายอย่างไม่กระพริบตา แต่พอเขาเห็นดาบนี้ชัดเจน ปลายดาบของอีกฝ่ายก็อยู่ห่างจากลำคอไม่ถึงสองฉื่อแล้ว ใบมีดดาบยังเปื้อนโลหิตของเขาเอง สะท้อนแสงอรุณแลดูลึกลับชวนขนลุก
ในชั่วขณะวิกฤตนี้เอง ลำแสงเยือกเย็นสายหนึ่งพุ่งมาจากระยะไกล ปะทะเข้ากับตัวดาบอย่างแม่นยำ เกิดเสียงดังกังวาน
“เปรี้ยง!”
เสียงโลหะกระทบกระแทกดังขึ้น ดาบยาวถูกเกาทัณฑ์เหล็กซึ่งพุ่งมาปัดเบน ใบดาบเสียดผ่านลำคอของหงออี่ ช่วยคลี่คลายกระบวนท่าสังหารให้พ้นตัว
ทว่าจังหวะรุกของถูลงหาได้ยุติลงไม่ เพียงดาบพลิกกลับก็แทงตรงเข้าสู่กลางอกของหงออี่อีกครั้ง เปลี่ยนท่ารวดเร็วจนน่าตะลึง
บัดนี้หงออี่ได้สติแล้ว รีบยกดาบใหญ่ห่วงเหล็กขวางตรงอก ตัวดาบหนากว้างดุจโล่ ป้องดาบนี้ไว้อย่างมั่นคง ดาบและกระบี่ปะทะกัน ประกายไฟกระจายวาบ
ทว่ายามปลายดาบอีกฝ่ายกระทบกับตัวดาบ พลังมหาศาลดุจอสูรหาญโบราณกลับทะลวงผ่านตัวดาบโดยตรง ตกลงบนกลางอกของเขาอย่างรุนแรง พลังปราณทะลุผ่านตัวดาบเข้าสู่กลางอก
หงออี่ครางอู้อี้ ถอยกรูดติดต่อกัน กลางอกร้าวราน ลมปราณในกายพลุ่งพล่านสับสน