"ฟ้ามืดแล้ว รอให้ข้าเข้าไปสืบในเมืองสักหน่อย ความจริงก็จะปรากฏเอง!"
ได้ยินดังนั้น ทุกคนก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าหยุนซูหลานมิใช่เพียงบัณฑิตผู้รอบรู้ แต่ยังเป็นผู้บำเพ็ญเพียรขั้นเก้าชั้นยอดปรมาจารย์อีกด้วย
ก่อนหน้านี้ เขาทำหน้าที่นายทหารชั้นผู้น้อยในกองทัพมาโดยตลอด บวกกับฉายา 'บัณฑิตเขาฉีซาน' ทำให้ผู้คนมากมายมีภาพจำแรกเริ่มว่าเขาเป็นบัณฑิตอ่อนแอ จึงละเลยข้อเท็จจริงที่ว่าเขาเข้าสู่เต๋าด้วยอักษราและมีวรยุทธ์ล้ำลึก
ยามนี้ ทหารรักษาเมืองสูญเสียทหารม้าไปเกือบหมื่นนาย กำลังพลลดฮวบฮาบ ปราการป้องกันเมืองก็เต็มไปด้วยช่องโหว่ ด้วยวรยุทธ์ของหยุนซูหลาน การแอบเข้าไปสำรวจในเมืองก็ไม่ใช่เรื่องยาก
แน่นอนว่า เพียงลำพังเขา อยากจะงัดเปิดประตูเมืองด้วยกำลัง คงเป็นเรื่องที่ไม่สมจริง แค่ปลายเท้าคิดก็รู้ว่า ตรงประตูเมืองต้องมีทหารมหึมาคุมเชิง ด่านตรวจเข้มงวดอย่างยิ่ง
ทว่า หลิงชวนกลับปฏิเสธข้อเสนอของหยุนซูหลาน พูดว่า "ท่านต้องคุมสถานการณ์โดยรวม วางแผนกลยุทธ์ เรื่องนี้ไม่อาจรบกวนท่าน ข้าพาทหารไปเอง!"
ทุกคนโบกมือรัว พากันห้ามปราม "ท่านแม่ทัพ ไม่เหมาะเลย! ฉินโจวไม่เหมือนเฟิ่งโจวก่อนหน้านี้ ในเมืองไร้คนรับมือ เสี่ยงเกินไป!"
หลิงชวนกลับยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ "วรยุทธ์ข้าสู้ท่านหยุนไม่ได้ แต่มิได้อ่อนด้อยอย่างที่พวกเจ้าคิด ยิ่งกว่านั้น ข้าก็ไม่ได้ไปคนเดียว!"
ได้ยินดังนั้น หยุนซูหลานก็เข้าใจกระจ่างทันที พยักหน้า "มีเต้าจ่างไม่รู้แซ่แห่งสำนักเง็กหองติดตามไปด้วย เช่นนั้นก็ย่อมเหมาะสมแล้ว!"