เมื่อเหล่าแม่ทัพรับคำสั่งและจากไป หลิงชวนให้แมลงวันไปตามโจวฮ่าวมา
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเฉินเว่ยสิงและจี้เทียนลู่ดูแลเขาเป็นพิเศษหรือไม่ ช่วงนี้โจวฮ่าวจึงอยู่ที่สันเขางูเขียวตลอด ไม่ได้นำทัพไปสอดแนมที่แนวหน้าหรือหลังแนวข้าศึก
ไม่นาน โจวฮ่าวก็เดินฝ่าหิมะโปรยปรายเข้ามาในกระโจม แก้มของเขาแดงก่ำด้วยความหนาว ลมหายใจสีขาวกลายเป็นละอองไอต่อหน้า แต่ท่วงท่ายังคงตรงดิ่งราวกับต้นสน
"โจวฮ่าว คารวะท่านแม่ทัพ!"
"นั่งเถิด!" หลิงชวนส่งสัญญาณให้เขานั่งลง แล้วให้แมลงวันรินชาร้อนให้เขาถ้วยหนึ่ง โจวฮ่าวรับถ้วยชามา อุ้มไว้ในฝ่ามือเพื่อให้มืออุ่นก่อน เมื่อนิ้วมือเริ่มมีความรู้สึกจึงค่อย ๆ จิบ
"ท่านแม่ทัพเรียกหาผู้น้อยมีเรื่องหรือไม่?" โจวฮ่าวเอ่ยถามขึ้นก่อน
หลิงชวนพยักหน้า สายตาสงบนิ่ง: "พระราชโองการจากนครเทวะมาถึงชายแดนเหนือเมื่อวานนี้ ฝ่าบาททรงแต่งตั้งโจวชางเป็นองค์รัชทายาท!"
ได้ยินข่าวนี้ แววตาของโจวฮ่าวฉายแววประหลาดเล็กน้อย แล้วหายไปในพริบตา กลับเป็นปกติดังเดิม: "องค์รัชทายาทผู้พี่เป็นพระราชโอรสองค์ใหญ่ สมควรสืบราชบัลลังก์ ข้าน้อยยินดีด้วย!"
หลิงชวนจ้องมองเขาตลอดเวลา แววตาที่ผิดปกตินั้นเพียงชั่วขณะก็ไม่อาจรอดสายตาของเขาไปได้
"เจ้ายินดีด้วยจริงหรือ?" หลิงชวนถามยิ้ม ๆ น้ำเสียงแฝงความหมายบางอย่าง
"ย่อมเป็นเช่นนั้น!" โจวฮ่าวตอบ
เขารินชาร้อนให้ตัวเองอีกถ้วยแล้วดื่ม ราวกับต้องการกลบเกลื่อนความกระสับกระส่ายเล็กน้อยในใจที่ยากจะสังเกตเห็น
หลิงชวนหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยช้า ๆ: "ฝ่าบาทยังจำได้หรือไม่ บทสนทนาครั้งแรกของเราสองที่ประตูเมืองอวิ๋นกวน?"