อีกหนึ่งวันผ่านไป ยามเช้า บนสันเขางูเขียวทุกอย่างเป็นปกติ
หน้าไม้ยิงหินและเกาทัณฑ์ขนาดใหญ่ที่จัดเรียงอย่างเป็นระเบียบถูกล้อมรอบด้วยทหาร เตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ตลอดเวลา ในค่ายด้านหลัง ควันไฟจากปล่องไฟหลายสายลอยขึ้นเป็นระลอก เห็นได้ชัดว่ากำลังหุงหาอาหาร
ในเต็นท์ใหญ่ของกองทัพกลางหูเจี๋ย เย่ว์ลวี่ว้อฟังรายงานของหน่วยสอดแนมทุกวันจนแทบชาชิน
เต็ม ๆหนึ่งเดือนครึ่ง กองทัพโจวรักษาอยู่บนนั้น ใช้หน้าไม้ยิงหินและลูกเกาทัณฑ์กดดัน ทำให้เขามีกองทัพมากกว่าสิบหมื่นแต่ไร้ทางออก ความอึดอัดและกดดันนั้น ทำให้เขาแทบคลั่ง
เมื่อเทียบกันแล้ว เขายิ่งอยากสู้กับกองทัพโจวแบบประชิดตัว ดีกว่าที่จะส่งคนไปตายเรื่อยๆ แต่กลับแตะต้องแม้แต่ชายเสื้อของอีกฝ่ายไม่ได้
"ส่งคำสั่งให้ทุกกองพักผ่อน ทุกชั่วยามให้ส่งทหารสองกองน้อยบุกโจมตีเชิงสัญลักษณ์!" เย่ว์ลวี่ว้อออกคำสั่งอย่างไม่พอใจ
กว่าหนึ่งเดือนก็ยังยึดสันเขางูเขียวไม่ได้ ตอนนี้หิมะตกหนัก โอกาสโจมตียิ่งยากขึ้น
สู้ปล่อยให้ทหารพักผ่อนในค่าย รอหิมะละลายแล้วค่อยวางแผนดีกว่า
ตอนนี้เพิ่งเข้าฤดูหนาว หิมะแรกแม้จะตกหนักแต่ไม่นาน อย่างน้อยสองวัน มากสุดสามถึงห้าวันก็จะละลาย
เขาไม่รู้ว่า วันนี้ตอนฟ้าสาง กองทหารม้าสองกองของกองทัพโจวได้ออกจากค่ายอย่างเงียบๆ และซุ่มอยู่รอบๆ ค่ายใหญ่ของเขา
ในขณะนั้น ณ จุดสิบลี้ทางเหนือของสันเขางูเขียว จู่ๆ ก็มีควันสัญญาณลอยขึ้น เสาควันสีเทาขาวพุ่งตรงขึ้นสู่ท้องฟ้า ใกล้เคียงกับสีของพื้นหิมะมาก ถ้าไม่สังเกตดีๆ คงไม่มีใครเห็น