หิมะใหญ่ปกคลุมถิ่นทะเลทรายเหนือ เหนือสิ่งอื่นใด กองทัพใหญ่หลังศึกจำเป็นต้องพักฟื้น กองกำลังหลายแสนนายจึงพักอยู่ที่เมืองว่านั๋อเฉิงทั้งหมด
อย่างไรก็ตาม เมืองว่านั๋อเฉิงมีเสบียงและวัตถุสิ่งของอย่างเหลือเฟือ จึงไม่ต้องกังวลปัญหาการส่งเสบียง
เมื่อลู่เฉินเฟิงสิ้นชีพ ทหารม้าเสวียนหยิงหนึ่งหมื่นนายถูกจับกุมทั้งหมด แม้ไม่ได้ขังคุก แต่ทุกคนถูกยึดยุทธภัณฑ์ กระจายไปประจำตามค่ายต่าง ๆ ภายใต้การเฝ้าดูอย่างเข้มงวด
เหล่าทหารม้าเสวียนหยิงเหล่านี้ก็สงบเสงี่ยม ไม่ได้ก่อเหตุใด ๆ
วันขึ้นปีใหม่ กลิ่นเกี๊ยวลอยฟุ้งทั่วค่ายทหาร กองกำลังหลายแสนนาย ต่อให้คนละถ้วยเกี๊ยว ก็เป็นปริมาณที่เหลือเชื่อ
ในค่ายกองทัพอวิ๋นโจว อวี๋เล่อและหวังหมาจื่อกำลังเรียกทหารมาช่วยกันอย่างขะมักเขม้น ภายใต้การสั่งสอนโดยตรงของหลิงชวน ฝีมือการทำอาหารของทั้งคู่ก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว ทำให้อาหารของค่ายทหารคนสนิทยกระดับขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ขณะนั้นเอง หนาย (ชื่อตัวละคร) มารายงานว่าเจิ้งเสียวหวยมาเยี่ยม หลิงชวนจึงให้พาเข้ามา
"ดูสีหน้าแม่ทัพแล้ว หายดีขึ้นมากแล้วนี่นา!" เจิ้งเสียวหวยกล่าวทักทายอย่างสนิทสนมเมื่อเข้ามา
ก่อนหน้านี้ ตอนหลิงชวนอยู่ที่นครเทวะ ทั้งคู่เคยรู้จักกันมาก่อน หลิงชวนจึงยิ้มตอบว่า "แม่ทัพเจิ้งมีธุระอะไรถึงได้มาที่ข้าได้ล่ะ?"
"ฝ่าบาททรงเป็นห่วงบาดแผลของแม่ทัพ จึงรับสั่งให้ข้ามาเยี่ยม!" เจิ้งเสียวหวยกล่าว
"ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงเมตตา แผลเล็กน้อย ไม่เป็นไร!" หลิงชวนตอบกลับ
อันที่จริง สองวันก่อนในการต่อสู้กับลู่เฉินเฟิง หลิงชวนบาดเจ็บไม่เบา เส้นลมปราณและอวัยวะภายในต่างได้รับบาดเจ็บในระดับต่าง ๆ ยิ่งไปกว่านั้น หากไม่ใช่เพราะงูยักษ์เกล็ดทองคำในทะเลปราณของเขาที่กลายร่างออกมานอกร่าง ในเวลานั้นเขาคงพ่ายแพ้ให้กับลู่เฉินเฟิงไปแล้ว