"ตาย!"
เสียงตะโกนกู่ก้องดังมา น้ำเสียงแตกต่างจากลู่เฉินเฟิงราวฟ้ากับเหว ลมหายใจที่พวยพุ่งจากปากและจมูกไม่ใช่ไอสีขาวอีกต่อไป หากเป็นกลุ่มควันดำหนาทึบ
วังสังหารอันเย็นเยียบมุ่งตรงมายังหลิงชวน แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวราวกับคลื่นยักษ์ถาโถมเข้าหาเขา
สีหน้าของหลิงชวนเคร่งขรึม ยามนี้พลังที่ลู่เฉินเฟิงแผ่ออกมานั้นแม้จะเทียบชั้นปรมาจารย์ไม่ได้ แต่กลับเหนือกว่าผู้ฝึกฝนขั้นสมบูรณ์โดยกำเนิดเสียอีก
เขาหมุนพลังแท้จริงอย่างบ้าคลั่ง กระบี่พลังอันน่าสะพรึงกลัวก่อรวมตัวขึ้นมา
"ฟัน!"
เสียงตะโกนก้องกังวาน หลิงชวนพุ่งตัวขึ้นฟ้า ยกมีดฟันลงมาทันที
มีดเล่มนี้ไม่เพียงรวมพลังแท้จริงของเขาไว้ ยังแฝงไว้ด้วยวิถีกระบี่ที่หยางโต้วจ้งถ่ายทอดให้ น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก
ทว่าต่อหน้ามีดนี้ ลู่เฉินเฟิงกลับไม่แม้แต่จะมอง เพียงยกมีดฟันสวนกลับไปตามแนวนอน
"เปรี้ยง!"
พร้อมเสียงระเบิดก้องกังวาน ร่างของหลิงชวนกระเด็นถอยหลัง แรงมหาศาลสั่นสะเทือนจนแขนของเขาชา ฝ่ามือแตก แม้แต่ดาบปวงชนก็หลุดลอยออกจากมือ
หลิงชวนไอเป็นเลือดอีกครั้ง แต่ลู่เฉินเฟิงกลับไม่เปิดโอกาสให้เขาหายใจทัน ก้าวเท้าหนึ่งอย่างรุนแรง ร่างกายพุ่งขึ้นฟ้า ดาบศึกในมือฟันลงมาอย่างดุดัน
ชั่วพริบตา หลิงชวนรู้สึกเหมือนถูกพลังล่องหนตรึงไว้กับที่ แม้แต่การหายใจก็ยากลำบากขึ้น
ทุกคนรอบข้างหัวใจแทบกระตุก หลู่ฉางหนิงเตรียมพร้อมลงมือเต็มที่ แม้การลงมือเช่นนี้จะทิ้งรอยต่างพร้อยไว้ในชีวิตของหลิงชวน แต่อย่างน้อยก็ยังดีกว่าตาย
ยิ่งไปกว่านั้น ลู่เฉินเฟิงใช้วิชาอัปรีย์ ถึงแพ้ก็ไม่น่าอดสู