"สามี บัดนี้กิจการหอการค้าของเราขยายใหญ่ขึ้นทุกวัน การค้าก็รุ่งเรืองยิ่งกว่าเก่า เหตุใดไม่ลองตั้งชื่อหอการค้าอย่างเป็นทางการสักชื่อหนึ่งเล่า" ซูหลีเงยหน้าขึ้นมองหลิงชวน นัยน์ตาเต็มไปด้วยความคาดหวังเอ่ยเสนอ
ก่อนหน้านี้ หอการค้ายังไม่มีชื่ออย่างเป็นทางการ การดำเนินกิจการต่าง ๆ เมื่อผลักดันไปก็มักไม่สะดวกนัก
หลิงชวนได้ฟังดังนั้นก็ส่ายศีรษะพลางหัวเราะ "หอการค้าล้วนเป็นภรรยาเป็นผู้ดูแลจัดการมาโดยตลอด ก็ให้ภรรยาเป็นคนตัดสินใจเถิด ชื่อที่เจ้าตั้ง ข้าย่อมต้องพึงใจเป็นแน่!"
ซูหลีก้มศีรษะครุ่นคิดชั่วครู่หนึ่ง แสงสว่างในดวงตาค่อย ๆ วาบผ่านขึ้นมา เงยหน้าขึ้นกล่าวว่า "คัมภีร์สี่คำสอนแห่งฟ้าดินของสามีแพร่กระจายไปทั่วหล้า ข้าว่า ไม่สู้เรียกว่า 'หอการค้าไท่ผิง' จะดีหรือไม่ สื่อความหมายว่าบ้านเมืองสงบสุข ใต้หล้าเป็นไท่ผิง!"
"หอการค้าไท่ผิง! ชื่อดีนัก!" หลิงชวนมีแววชื่นชมผ่านดวงตา พยักหน้าหัวเราะ "ก็ตามความเห็นของภรรยา! ปราถนาให้ทั่วหล้านี้บ้านเมืองสงบสุขสืบไปชั่วกาลนาน หมื่นรุ่นเป็นไท่ผิง!"
ครั้นแล้ว ชื่อหอการค้าไท่ผิงจึงถูกกำหนดขึ้นอย่างเป็นทางการ
บางที ซูหลีในยามนี้ก็มิอาจคาดคิดว่า ภายหลังอีกหลายปีให้หลัง หอการค้าไท่ผิงที่นางตั้งชื่อจะแผ่ขยายไปทั่วอาณาเขตต้าโจว กระทั่งแคว้นเพื่อนบ้านทั้งหลายโดยรอบ กลายเป็นยักษ์ใหญ่ทางการค้าอันดับหนึ่งใต้หล้า บรรลุถึงขั้นร่ำรวยเทียบแว่นแคว้นได้อย่างแท้จริง
กิจการค้าของหอการค้าไท่ผิงครอบคลุมธัญพืช ผ้าผ่อน สุรา เกลือ น้ำตาล เครื่องกระเบื้อง เครื่องหอม และอีกหลากสาขา กระทั่งยังล่วงล้ำไปถึงการขุดแร่ การขนส่งทางน้ำ โรงแลกเปลี่ยน สาขาตั๋วเงิน และกิจการอื่น ๆ