รอให้หลิงชวนลุกขึ้นยืนสงบนิ่งแล้ว ฮ่องเต้ก็หันไปทางตำแหน่งลำดับสองของแถวขุนนางฝ่ายบุ๋น ตรัสขึ้นว่า "ซ่งชื่อฝู่ เจ้าเป็นผู้ร่างราชโองการปูนบำเหน็จด้วยตนเอง ข้อความยกย่องและพระมหากรุณาธิคุณในนั้น เจ้าย่อมรู้ดีที่สุด วันนี้เจ้าจงอ่านประกาศเถิด!"
ชื่อฝู่ซ่งเฮ่อเหนียนได้ฟังก็รีบก้าวออกจากแถว โค้งคำนับ "กระหม่อมน้อมรับราชโองการ!"
การกระทำนี้ทำให้ขุนนางอาวุโสหลายคนในท้องพระโรงฉายแววลุ่มลึกผ่านดวงตา
ตามมารยาทแล้ว ราชโองการปูนบำเหน็จระดับนี้ควรให้สมุหนายกหวงเฉียนหู่หรือมหาบัณฑิตหอเหวินยวนผู้ทรงคุณธรรมฉีชิง-ยเหวี่ยนเป็นผู้อ่านจึงจะแสดงถึงความสำคัญ
แต่ฝ่าบาทกลับเลือกซ่งเฮ่อเหนียนที่เพิ่งกลับเข้าราชสำนัก โดยอ้างว่าร่างราชโองการไว้ สัญญะทางการเมืองที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังนั้นชวนให้ครุ่นคิด
เห็นเพียงซ่งเฮ่อเหนียนจัดอาภรณ์ให้เรียบร้อย สีหน้าเคร่งขรึมก้าวไปด้านข้างหน้าพระพักตร์ จากถาดไม้จันทน์แดงในมือขันที เขาใช้สองมือประคองราชโองการแพรยกขึ้นอย่างเคารพ
เขาหันกาย หันหน้าเข้าหาหลิงชวน และขุนนางทั่วท้องพระโรง สูดลมหายใจลึก ก่อนอ่านเสียงดัง
"แม่ทัพปราบเหนือหลิงชวน รับราชโองการ!"
หลิงชวนสะบัดชายเสื้ออีกครั้ง คุกเข่าย่อตัวลง ก้มศีรษะเล็กน้อยอยู่ในท่าทางตั้งใจฟังรับสั่ง
"โดยอาณัติแห่งสวรรค์ จักรพรรดิมีพระบรมราชโองการว่า"
เสียงของซ่งเฮ่อเหนียนดังก้องในท้องพระโรง ทุกคำชัดเจนได้ยิน
"ข้าได้ยินว่า 'ความมั่นคงของรัฐ อยู่ที่คุณธรรมและความดีความชอบ ความสงบของแผ่นดิน อยู่ที่ความจงรักภักดีและความกล้าหาญ' แม่ทัพปราบเหนือแห่งอวิ๋นโจว ชายแดนเหนือ หลิงชวน กอปรด้วยอานุภาพแห่งดาวกังซา หอบอุ่นด้วยยุทธศาสตร์แยบยล บัดนี้ด้วยผลงานการรบอันเกริกไกร สะเทือนฟ้าสะท้านพิภพ ข้าขอมอบราชโองการนี้เป็นกรณีพิเศษ เพื่อประกาศเกียรติคุณอันวิเศษ"