ซ่งเยี่ยนเซิงพลันกระจ่างแจ้ง ที่แท้บิดาโกรธเพราะเรื่องนี้ จึงรีบร้อนอธิบายว่า “ที่แท้ท่านพ่อโมโหเพราะเรื่องนี้? ลูกตั้งใจจะให้ท่านประหลาดใจ คิดไม่ถึงว่าท่านจะรู้เร็วนัก…”
“ประหลาดใจ?” ซ่งเฮ่อเหนียนโกรธจนตัวสั่น ไม้เท้าในมือชี้ไปทางบุตรชาย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและผิดหวังที่มิอาจเก็บกด “ข้าว่าเจ้าคิดจะทำให้ข้าโกรธตาย จะได้แบ่งสมบัติกันไวๆ! ว่า! เจ้ายังปิดบังข้าทำเรื่องอัปยศใดอีก?”
เผชิญสายตาของบิดาที่ราวกับหยั่งรู้ทุกสิ่ง ความคิดแสร้งโชคดีในใจซ่งเยี่ยนเซิงพังทลายสิ้น เหงื่อเย็นเยียบไหลโซมกาย ไม่กล้าปิดบังอีก ทำได้เพียงเล่าเรื่องงานเลี้ยงที่หอสุราเซียน คำสัญญาของหวงอิงเจี๋ย กระทั่ง ‘การแต่งงาน’ ที่ยังมิได้เอ่ยปากนั้นจนหมดเปลือก
ฟังบุตรชายเล่า สีหน้าซ่งเฮ่อเหนียนจากแดงกลายเป็นเขียว จากเขียวกลายเป็นขาว มือที่ถือไม้เท้าสั่นเทาอย่างรุนแรง ข้อนิ้วขาวซีดเพราะออกแรง
เขาสูดหายใจแรงเฮือก แต่กลับเหมือนถูกอะไรอุดตัน ร่างโซเซ แทบจะล้มลง
“เจ้า…เจ้ากล้าดี…กล้าลับหลังข้า เอาชื่อเสียงร้อยปีของสกุลซ่ง หน้าแก่ของข้า…ขายให้กับศัตรูง่ายดายเช่นนี้!” เสียงของผู้อาวุโสแหบเครือ ทุกคำเหมือนถูกบีบออกจากไรฟัน เปี่ยมด้วยความเศร้าและโกรธแค้นไร้ที่สิ้น
อกของซ่งเฮ่อเหนียนกระเพื่อมหนัก ในดวงตาที่ผ่านโลกมามากนั้น ความโกรธและผิดหวังประสานกัน ราวกับห้วงลึกที่มีน้ำแข็งและไฟผสม มองจ้องซ่งเยี่ยนเซิงที่คุกเข่าไม่กล้าเงยหน้า
“ดี ยิ่งนัก!” น้ำเสียงของเขาแหบพร่า ทุกคำเหมือนถูกบีบคั้นจากก้นลำคอ เปี่ยมด้วยความเย็นเยียบ “ซ่งเยี่ยนเซิง เจ้าเก่งนัก! บัดนี้ถึงกับเลี่ยงข้าที่เป็นบิดา ตัดสินใจแทนสกุลซ่งทั้งตระกูลโดยพลการ!”