ด้วยเหตุนี้ ต่อให้ตีชายแดนเหนือของต้าโจวแตกได้จริง จักรวรรดิหูเจี๋ยและทั่วทั้งทุ่งหญ้าก็ไม่อาจฟื้นฟูพลังได้ภายในหนึ่งหรือสองสิบปี
แต่เมื่อหวนคิดอีกครั้ง ปัจจุบันต้าโจวก็เป็นเพียงเปลือกกลวง กองทัพฝ่ายเหนือเป็นเพียงแนวป้องกันที่ยากจะแทะได้ หากฉีกแนวป้องกันทางเหนือได้ ต้าโจวก็จะไร้ความสามารถขัดขวางพวกเขาอีกต่อไป
ถึงเวลานั้น จงหยวนอันกว้างใหญ่ก็จะยอมจำนนภายใต้กีบม้าของกองทัพหูเจี๋ย หลังจากเข้ายึดครองจงหยวน สถานการณ์จะเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ความทุกข์ยากที่สืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคนบนทุ่งหญ้าก็จะสิ้นสุดลง
"ฝ่าบาททรงตัดสินพระทัยแล้วหรือ?" ทั่วปาจี๋ถามเสียงเรียบ ใบหน้าแสดงความจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ทั่วปาชิงเซียวมองเขากลับแล้วถามว่า "ท่านอาเจ้าเห็นว่าเรายังมีทางเลือกอื่นอีกหรือ?"
"เวลานี้ ต้าโจวเพิ่งผ่านความวุ่นวาย อยู่ในช่วงที่อ่อนแอที่สุด แต่ก็เป็นความหายนะครั้งนี้ที่ทำให้ต้าโจวถือกำเนิดใหม่ ทุกวันหลังจากนี้ ช่องว่างระหว่างต้าโจวกับหูเจี๋ยจะค่อยๆ แคบลง จนกระทั่งพวกเขาทำให้หูเจี๋ยต้องตกเป็นรอง ในเวลานั้น เขาเป็นมีดเป็นเขียง เราเป็นปลาเป็นเนื้อ ชะตากรรมของชนเผ่าบนทุ่งหญ้าทั้งหมดคงไม่ต้องเดา..."
เขาถอนหายใจเบา ๆ แล้วกล่าวต่อ "นี่คือโอกาสสุดท้ายของเรา และเป็นโอกาสเดียวด้วย!"
ทั่วปาจี๋สูดหายใจลึกแล้วกล่าว "ดี! สมกับเป็นลูกหลานตระกูลทั่วปา ข้าจะร่วมบ้าไปกับฝ่าบาทครั้งนี้!"
จากนั้น ทั่วปาจี๋ชี้ไปที่กระบะทราย "ข้าจะส่งทหารนับล้านทั้งหมดขึ้นไป นอกจากนี้ ตำหนักวิญญาณเร้นและกองทัพกาโลหิตก็ส่งออกไปหมดแล้ว!"