กล่าวจบ เขาก็เดินตรงไปยังที่นั่งธรรมดาใต้ห้องโถงแล้วนั่งลง ท่าทางเป็นธรรมชาติ
ทั่วปาจี๋เห็นดังนั้นก็ไม่ยืนกรานอีก กลับไปนั่งที่ตำแหน่งเบื้องซ้ายของเขา ครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วเอ่ยถาม "ฝ่าบาททรงเห็นว่า ข้อวางกำลังของข้ามีสิ่งใดบกพร่องหรือไม่?"
ทั่วปาชิงเซียวส่ายหน้า "พระปิตุลาเป็นเสาหลักของจักรวรรดิ ยังเป็นแม่ทัพเก่าที่ผ่านสมรภูมิมาเนิ่นนาน ไม่ว่าจะวางแผนอยู่หลังม่านหรือขึ้นม้าฆ่าศัตรู ล้วนเป็นสิ่งที่พวกเรารุ่นหลังเทียบมิได้ เกมวางกำลังของพระปิตุลา ย่อมไร้ที่ติ!"
เขาหยุดครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ "แต่ข้ามีข้อกังวลอยู่ข้อหนึ่ง กองทัพทั้งหมดถูกส่งไปแนวหน้า เช่นนี้ เมืองวอหน่ามิใช่ยามว่างเปล่ากระนั้นหรือ? หากเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น จะรับมืออย่างไร?"
ทั่วปาชิงเซียวยังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นทั่วปาจี๋มีรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้า เขาค่อยๆ เอ่ย "ฝ่าบาทคงทรงทราบดี เพื่อให้ศึกนี้สำเร็จ จักรวรรดิทุ่มสุดกำลังแล้ว เมื่อทุ่มสุดกำลังแล้ว ย่อมต้องส่งทหารทุกนายไปยังแนวหน้าต่อสู้ ตายก็ต้องตายที่ชายแดน!"
"ยิ่งไปกว่านั้น ฝ่าบาทเสด็จลงทัพด้วยพระองค์เอง แม่ทัพใหญ่ทัพบุกใต้เช่นข้า ขอเพียงเก็บทหารคนสนิทไว้ข้างกายเพื่อส่งคำสั่ง ก็เพียงพอแล้ว!"
ทั่วปาชิงเซียวพยักหน้า เห็นได้ชัดว่าเห็นด้วยกับคำตอบนี้
ขณะนั้นเอง ทั่วปาจี๋ก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจัง น้ำเสียงก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม เอ่ยว่า
"ข่าน แม่ทัพใหญ่เหลียงโจวชื่อสื่อเหวินยวี่ แม้จะมิได้เป็นแม่ทัพเลื่องชื่อ แต่ผู้นี้นำทัพมั่นคง ใช้ทัพช่ำชอง ไม่เคยละโมบเสี่ยงบุ่มบ่าม ประกอบกับเขายึดด่านป้องกัน ขออย่าได้ประมาทศัตรูเป็นอันขาด!"