พวกเขาห่างเหินวัฒนธรรมจงหยวนมาถึงสองร้อยปี และตลอดสองร้อยปีนี้ก็ถูกชาวหูเจี๋ยกดขี่มาโดยตลอด จึงต้องค่อย ๆ อบรมสั่งสอนอย่างเป็นลำดับขั้น
อีกทั้งเพราะพวกเขาพลัดพรากจากจงหยวนมานาน ความรู้สึกเป็นพวกเดียวกับต้าโจวจึงไม่สูงนัก หากเข้มงวดเกินไป ก็อาจก่อให้เกิดความรู้สึกต่อต้านขึ้นมาได้
ยิ่งไปกว่านั้น ด้านขนบธรรมเนียม การสั่งสอน การค้าขาย ฯลฯ ก็ต้องเร่งดำเนินการให้ทัน มีเพียงทำให้พวกเขาไม่ต่างจากชาวจงหยวนในทุกด้าน จนพวกเขาคิดเองว่า ตนเป็นชนชาติจงหยวน เป็นราษฎรของต้าโจว จึงจะถือว่ายึดคืนมั่วเป่ยได้อย่างแท้จริง
แน่นอนว่า เมื่อทุ่งหญ้ามั่วเป่ยถูกผนวกเข้าในแผนที่ต้าโจว แนวป้องกันชายแดนเหนือก็ต้องขยายไปข้างหน้าอีกหลายร้อยลี้ โดยแบ่งพื้นที่เกือบครึ่งหนึ่งของทุ่งหญ้ามั่วเป่ยเข้าในเจ็ดแคว้นแดนเหนือ ที่เหลือจัดตั้งเป็นอีกแคว้นหนึ่ง
การเช่นนี้ หนึ่งก็เพื่อลดภาระการปกครองของแคว้นใหม่ อีกด้านหนึ่ง การแบ่งชนเผ่าเร่ร่อนบางส่วนไปรวมกับแคว้นอื่น ก็จะช่วยเร่งการกลมกลืนของพวกเขาให้เร็วขึ้น
แน่นอนว่า ไม่ว่าชนเผ่าเร่ร่อนหรือทุ่งหญ้า จะถูกแบ่งเข้าไปในแคว้นใด วิถีการหาเลี้ยงชีพของพวกเขาย่อมไม่เปลี่ยนไป ยังคงเป็นการเลี้ยงสัตว์และเพาะพันธุ์เป็นหลัก
แต่กระนั้น ก็ก่อให้เกิดอีกปัญหาหนึ่ง นั่นคือเมื่อแนวชายแดนขยับขึ้นเหนือ หมายความว่ากองทัพฝ่ายเหนือทั้งกองทัพต้องปรับปรุงการตั้งรับกันใหม่
อันที่จริง แต่ก่อนแนวป้องกันชายแดนเหนือมิได้อยู่ที่ตำแหน่งเมืองหน้าด่าน พื้นที่นอกด่านหลายแห่งล้วนเป็นอาณาเขตต้าโจว แต่สถานที่เหล่านั้นไม่เหมาะสมแก่การตั้งรับ จึงจำต้องสละดินแดนบางส่วนไปโดยปริยาย ถอยแนวป้องกันลงมา เพื่อเสาะหาชัยภูมิตามภูเขาและช่องเขา มาตั้งเป็นแนวป้องกันเมืองหน้าด่าน