ในตอนนั้นเอง ทหารเก่าอีกนายก็เอ่ยขึ้นว่า “นายหมวด ข้าไม่ได้มีปณิธานสูงส่งถึงขั้นสร้างคุณูปการเพื่อชาติ เมื่อก่อนตอนสู้ตายกับโจรวาโก๊ะ ข้าไม่เคยขลาดกลัว แต่ให้ข้าไปเป็นโจรกบฏ สังหารพวกเดียวกัน ข้าไม่ทำ!”
ทหารนายหนึ่งที่มีแผลเป็นบนใบหน้ากล่าวว่า “พี่ชายข้าตายในสนามรบกลางทะเลเมื่อสามปีก่อน ราชสำนักมอบเงินชดเชยให้อย่างงาม ทั้งยังยกเว้นภาษีและแรงงานเกณฑ์แก่ครอบครัวข้า บัดนี้ให้ข้าลุกขึ้นก่อกบฏ ข้าจะไปบอกบิดามารดาอย่างไร จะทำต่อพี่ชายที่ล่วงลับได้อย่างไร?”
“พอแล้ว เงียบให้หมด!” นายหมวดตวาดเสียงกร้าว “พวกเจ้าไม่อยากก่อกบฏ แล้วคิดว่าข้าอยากเป็นโจรกบฏหรือ?”
เขาถอนหายใจยาว กล่าวอย่างจนใจว่า “คำพูดเมื่อครู่ของพวกเจ้า หากมีใครได้ยินเข้า หัวขาดได้เลย หากเชื่อข้า ก็ฟังข้า รอดูสถานการณ์ไปก่อน!”
ความจริงแล้ว ทหารที่คิดเช่นนี้มีอยู่ไม่น้อย เดิมทีพวกเขาเป็นทหารกองทัพเรือตงเจียง เป็นกำลังสำคัญของจักรวรรดิต้าโจวและชนชาติจงหยวน ผู้พิทักษ์ประตูบูรพาแห่งแผ่นดิน นั่นคือเกียรติยศอันสูงสุด
แต่บัดนี้กลับถูกบีบให้ติดตามหลินหย่วนถู่ก่อกบฏ แม้จะถูกล่อด้วยตำแหน่งสูงและความมั่งคั่งรุ่งเรือง ทว่าคนส่วนใหญ่ก็ไม่อาจข้ามผ่านกำแพงในใจตนเองไปได้
ภายในกระโจมบัญชาการกลาง เติ้งอันผิงกับเกาเหลียงจวิ้นต่างมีสีหน้าหวาดหวั่น เติ้งอันผิงเอ่ยถามว่า “ทางเสิ่นจี้หมิงมีข่าวส่งมาหรือไม่?”
เกาเหลียงจวิ้นส่ายหน้า “ตอนนี้ยังไม่มี แต่ก็ไม่เป็นไร อย่างไรเสียคำสั่งที่แม่ทัพหลินมอบแก่เราก็คือรั้งกองทหารรักษาพระองค์ไว้ เราเพียงจับตาพวกเขาให้ดี ขอเพียงพวกเขาถอยทัพ เราจะพุ่งเข้าไปกัดติดทันที!”