ฮองเฮาเล่าเรื่องราวโดยสรุปให้ฟัง จากนั้นจึงกล่าวว่า "หมอหลวงกำลังรักษาพระองค์ท่านอยู่ เราออกไปรอข้างนอกกันเถอะ"
พอออกมาข้างนอก ฮองเฮารีบออกคำสั่งกับจินอูเว่ยทันที "รีบสั่งให้ทหารองครักษ์ปิดประตูเก้าชั้นของวัง เด็ดขาดอย่าให้ใครออกจากวังได้ ผู้ใดกล้ารั่วไหลความลับ ให้สังหารทั้งเก้าตระกูล!"
"รับพระบัญชา!" จินอูเว่ยประสานมือรับคำสั่ง แล้วรีบไปส่งคำสั่งให้ทหารองครักษ์อย่างเร่งรีบ
ประมุขของประเทศ ถูกลอบสังหารในวิหารบรรพบุรุษ หากข่าวนี้แพร่ออกไป เรื่องพระบารมีของราชวงศ์เสียหายยังเป็นเรื่องเล็ก แต่หากทำให้ราชสำนักและบ้านเมืองปั่นป่วน ผลที่ตามมาจะคาดไม่ถึงเลยทีเดียว
ในไม่ช้า ประตูทั้งเก้าของพระราชวังก็ถูกปิดแน่น ทหารองครักษ์จำนวนมากเคลื่อนกำลังออกมา ตามทางแยกและหน้าประตูวังต่างมีทหารถืออาวุธครบมือ เกราะและหมวกเหล็กเปล่งประกายเย็นเยียบในแสงสนธยา บรรยากาศตึงเครียดปกคลุมทั่วทั้งวังหลวง
หนึ่งชั่วยามต่อมา หมอหลวงก็วิ่งหน้าตาตื่นออกมารายงานด้วยเหงื่อท่วมหัว "ทูลองค์รัชทายาท ทูลพระสนมทั้งหลาย เทพยดาคุ้มครอง ใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาทมิได้บาดเจ็บถึงจุดสำคัญ!"
ได้ยินดังนั้น ทุกคนก็โล่งอก
ฮองเฮาและฮวาเจาเฟย ดีใจจนน้ำตาไหล ส่วนเหยาจิ่นเฟย กอดองค์ชายสี่ไว้แน่น พร้อมพึมพำว่า 'เทพยดาคุ้มครอง'
ตามที่หมอหลวงกล่าว ดาบเล่มนั้นถึงแม้จะแทงเข้าที่พระอุระของใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาท แต่มุมของดาบเบี่ยงออกจากหัวใจพอดี จึงไม่บาดเจ็บถึงจุดสำคัญ
แต่เพราะเสียพระโลหิตมาก ตอนนี้ใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาทยังไม่รู้สึกพระองค์ เมื่อใดจะฟื้นพวกเขาก็บอกไม่แน่ใจ