ในชั่วพริบตาที่คมมีดเย็นเยียบจวนจะแตะผิวหนังหลังคอของหลิงชวน หลิงชวนกลับไม่แม้แต่จะเหลียวหลัง เพียงเอียงศีรษะไปทางขวาเล็กน้อยราวกับไร้น้ำหนัก
“ฉือ!”
ใบมีดเยียบเย็นเฉียดผ่านใบหูซ้ายของเขาไป เส้นผมปลิวขาดสองสามเส้น พลังมีดอันแหลมคมกระทั่งทิ้งร่องรอยเลือดจางๆ ไว้บนแก้มของเขา
และในชั่วขณะประกายไฟแล่นผ่านวูบนั้น หลิงชวนหันหลังให้อู๋ถัง มือขวากุมมีด ศอกกระแทกไปด้านหลังอย่างรุนแรง มีดยาวพลิกกลับแทงออกจากใต้รักแร้ ดุจอสรพิษพุ่งออกจากรู มุมคาดไม่ถึง กระบวนท่าดุดัน
“พรวด!”
ปลายมีดคมกริบเสียบทะลุเข้าที่อกซ้ายค่อนไปทางด้านนอกของอู๋ถังอย่างแม่นยำ แม้ว่าอู๋ถังจะหมุนเวียนลมปราณแท้จริงมาป้องกันมีดเล่มนี้ได้ทันท่วงที ไม่ถูกแทงเข้าถึงจุดตาย แต่เลือดสีแดงสดก็ยังพุ่งกระเซ็นออกมา
กระบวนท่าที่อู๋ถังมั่นใจว่าจะสำเร็จกลับพลาดเป้า ทั้งยังถูกโต้กลับเจ็บหนัก ท่ามกลางความเจ็บปวดรุนแรง ปฏิกิริยาของเขาก็รวดเร็วยิ่ง หมุนเวียนลมปราณแท้จริงพลันฝ่ามือหนึ่งฟาดออก กระทบกลางหลังของหลิงชวนอย่างจัง
“ปัง!”
เสียงทึบดังขึ้น หลิงชวนรู้สึกเพียงว่าทะเลลมปราณในตันเถียนถูกค้อนหนักทุบกระแทก สั่นสะเทือนรุนแรงระลอกหนึ่ง ลมปราณแท้จริงที่เพิ่งรวบรวมได้อย่างยากลำบากพลันมีทีท่าว่าจะกระจัดกระจาย ไหลเชี่ยวกรากในเส้นลมปราณ นำมาซึ่งความเจ็บแปลบราวถูกเข็มทิ่ม
ลำคอเขารสหวานวาบ เลือดกองหนึ่งเอ่อล้นขึ้นมา แต่ถูกเขากลั้นใจข่มกลืนกลับลงไป
อาศัยแรงปะทะนั้น ทั้งสองร่างแยกออกจากกัน ต่างเซถลาอีกหลายก้าวจึงทรงตัวได้
สองข้างทาง ผู้คนในยุทธภพที่มุงดูอยู่พากันสูดลมหายใจเย็นยะเยือก มองหน้ากันเลิ่กลั่ก ในแววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ