สำหรับเขาแล้ว ทุกลมหายใจล้วนเป็นความทรมาน ผู้แข็งแกร่งระดับปรมาจารย์กลับถูกขังอยู่ในกระบี่สนามหญ้าคานี้โดยไม่อาจหลุดพ้น หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป คงกลายเป็นเรื่องน่าขันในยุทธภพเป็นแน่
ทว่าในยามนี้ เขาไม่มีแก่ใจคิดถึงเรื่องพวกนั้น เพราะกำลังเผชิญบททดสอบแห่งความเป็นความตาย
เพียงเห็นอาภรณ์คลุมดำของเขาฉีกขาดรุ่งริ่ง เนื้อตัวเต็มไปด้วยบาดแผลถูกพลังกระบี่กรีดเป็นริ้ว เลือดสดไหลรินไม่หยุด
เสื้อคลุมเดิมทีรุ่มร่าม บัดนี้ถูกตัดเป็นชิ้นผ้าห้อยระโยงรยางค์ตามแรงลม เผยให้เห็นร่างกายซูบผอมราวฟืนและรอยแผลเป็นแตกลายทั่วร่าง
แม้เขาจะพยายามสุดกำลังหมุนเวียนพลังปราณตั้งรับ ทว่าก็ต้องตกตะลึงเมื่อพบว่า ขณะกระบี่สนามยังทำงานต่อเนื่อง ใบหญ้ากลับหลอมรวมกันอย่างแนบแน่นยิ่งขึ้น หมุนเวียนราบรื่นขึ้น พลังกระบี่ที่ฟาดฟันลงบนกายก็ยิ่งน่าสะพรึงกลัวขึ้นทุกขณะ
ยามธูปแรก พลังกระบี่ยังเพียงทิ้งรอยขาวไว้บนผิวหนัง
ครั้นธูปที่สอง รอยขาวกลายเป็นรอยเลือด ครั้นธูปที่สาม รอยเลือดกลายเป็นแผลเปิด และบัดนี้ พลังกระบี่แต่ละสายกรีดร่างเขาเป็นแผลลึกถึงกระดูก
เขารู้ดีว่า หากยืดเยื้อต่อไป ตนต้องตายเป็นแน่ หนทางรอดมีเพียงเสี่ยงบุก
"เซียวเจี้ยนหลี เจ้าบีบข้าเอง!"
สิ้นเสียงคำราม สายตาเขาแววเด็ดเดี่ยว ก่อนฝ่ามือหนึ่งฟาดลงบนอกตนเอง กระอักโลหิตกลางใจออกมาในพลัน
"พรวด..."
โลหิตสีแดงสดกระเซ็นลงบนคทาหัวกะโหลกในมือ นั่นมิใช่เลือดธรรมดา หากแต่เป็นโลหิตกลางใจของยุทธชน แสดงถึงปราณฝึกตนทั้งมวล เมื่อเสียหายจะทิ้งบาดแผลเต๋า กระทบต่อพลังปราณและอายุขัย