ทันใดนั้น เสียงสั่นไหวเบา ๆ ของกระบี่เหล็กในอ้อมอกก็ปลุกเขาให้ตื่น เมื่อลืมตาขึ้นก็เห็นท้องฟ้ายามรุ่งอรุณเต็มไปด้วยแสงสวย เขาขยี้ตาที่งัวเงีย พลันเห็นพายุหมุนขนาดมหึมาอยู่ห่างออกไปสิบลี้
“แม่เจ้าโว้ย!”
อ๋องล่างเบิกตากว้าง สะท้อนภาพพายุหมุนที่เชื่อมระหว่างฟ้าดินในดวงตา ราวกับกรวยที่ใหญ่เกินจะพรรณนาได้หมุนอย่างรวดเร็ว ปลายล่างของลำพายุไถนาในทุ่งกว้างจนเกิดร่องลึก โคลนดินและเศษหินถูกเหวี่ยงขึ้นสู่กลางอากาศ
อ๋องล่างแทบไม่เชื่อสายตาตนเอง เหตุใดในแถบเจียงหนานจึงเกิดพายุหมุนเช่นนี้ได้?
ทหารบนหอกำแพงเมืองก็พบเห็นพายุหมุนลูกนั้นเช่นกัน เพราะมันใหญ่โตเกินไป ด้านล่างเหมือนสว่านตั้งอยู่ระหว่างฟ้าดิน ยิ่งสูงขึ้นไปก็ยิ่งใหญ่ขึ้น ภายในกำแพงลมมีแสงสายฟ้าส่องประกายให้เห็นเลือนราง
ภายในตาพายุ เถากระจ่างสวรรค์เคลื่อนไหวแล้ว เขาค่อย ๆ ยกไม้เท้าหัวกะโหลกในมือขึ้นฟาดลงใส่เซียวเจี้ยนหลี การโจมตีครั้งนี้ไม่เพียงรวบรวมพลังบำเพ็ญทั้งหมดของเขาซึ่งอยู่ในขอบเขตเซียนบนพื้นพิภพ แต่ยังหลอมรวมพลังทั้งหมดของพายุหมุนลูกนี้เข้าไว้ด้วยกัน
วิถีของไม้เท้าที่ฟาดลงมาทิ้งร่องรอยสีแดงเข้มไว้ในอากาศ ดั่งรอยเลือดที่แข็งตัว
กล่าวได้โดยไม่เกินจริงว่า อานุภาพของการโจมตีครั้งนี้อยู่เหนือขีดจำกัดของกำลังคนธรรมดา และเหนือความเข้าใจของคนทั่วไป
เมื่อเผชิญกับการโจมตีนี้ เซียวเจี้ยนหลีก็เคลื่อนไหวเช่นกัน เขาไม่มีท่วงท่าที่แพรวพราว และไม่มีพลังกดดันที่น่าสะพรึงกลัว เพียงแค่แทงกระบี่หญ้าคาในมือออกไป
ภายใต้การหล่อเลี้ยงของกระบี่ชี่ ปริมณฑลของกระบี่หญ้าคารายล้อมด้วยแสงกระบี่จาง ๆ ยิ่งขับเน้นให้ตัวมันดูสดเขียวขึ้น หนามบนใบหญ้าปรากฏแยกชัดเจนในแสงกระบี่