ไม่ไกลนัก พวกผู้ติดตามตระกูลอวี๋เห็นดังนั้นก็รีบกรูเข้ามา หมายจะช่วยเหลือคุณชายของตน
ทว่ายังไม่ทันเข้าประชิด เหล่าทหารคนสนิทก็ชักกระบี่จากเอวออกมาพร้อมกัน แสงกระบี่เยือกเย็น ไอสังหารกดดัน ชั่วพริบตาก็ข่มเหล่าผู้ติดตามไว้จนตะลึงคาที่ ไม่มีผู้ใดกล้าย่างเท้าเข้ามาอีกครึ่งก้าว
“คุณชายอวี๋ เรื่องเข้าหอวันนี้เกรงว่าคงต้องเลื่อนออกไปก่อน เชิญตามพวกข้าไปสักครั้งเถิด!” ชายหัวเหม่ยยิ้มหยัน
“พวกเจ้าเป็นใครกันแน่? กล้าล่วงเกินข้า รู้หรือไม่ข้าเป็นใคร?” อวี๋จงหลินเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ทว่ายังไม่ลืมยกฐานะของตนขึ้นมากดดัน
ชายหัวเหม่ยไม่คิดจะสนใจคำโวยวายของเขา หันไปสั่งต้าหนิวที่อยู่ข้างกาย “ต้าหนิว ฝากเจ้าด้วย!”
ต้าหนิวตอบรับเสียงห้าว ก้าวขึ้นไปหนึ่งก้าว มือเดียวยกอกเสื้อของอวี๋จงหลินขึ้นมา อุ้มเขาไว้ทั้งตัวอย่างกับลูกเจี๊ยบ
อวี๋จงหลินดิ้นรนสุดกำลัง แต่ก็ไม่อาจสั่นคลอนต้าหนิวได้แม้แต่น้อย
เป็นเช่นนี้ ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของชาวเมืองเต็มสองข้างทาง อวี๋จงหลินถูกเหล่าทหารคนสนิทคุมตัวตรงจากไป
ขบวนรับเจ้าสาวอลหม่านในบัดดล พวกผู้ติดตามตระกูลอวี๋ไร้จุดหมาย ยืนงงอยู่กับที่ ไม่รู้ควรทำเช่นไร
“เร็ว! เร็วเข้า กลับจวนไปแจ้งนายท่าน!” ผู้ติดตามผู้หนึ่งได้สติ ตะโกนเสียงสั่น หันหลังวิ่งสุดฝีเท้ามุ่งสู่จวนสกุลอวี๋
ในเวลานี้ เสียงนุ่มนวลดังมาจากเกี้ยวหลวงที่จอดอยู่ด้านหลัง “เสี่ยวหรง เกิดอะไรขึ้นข้างนอก? เหตุใดจึงหยุดเล่า?”