หลิงชวนสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง สายตาสงบนิ่งกวาดมองดวงตาคู่แล้วคู่เล่าบนกำแพงเมือง ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงกังวานว่า "ขุนพลผู้นี้มิได้สังหารเซียวเว่ยเหิง! การบุกฝ่าด่านอวิ้นอวิ๋นกวนก็เพื่อขอให้เขาเปิดเมืองให้ผ่าน! เมื่อข้าเข้าไปถึงลานบ้าน เขาก็เป็นศพแล้ว! ยิ่งกว่านั้น ข้ารู้ว่า มือสังหารตัวจริงยังคงอยู่ในด่านเวลานี้ แม่นแล้วที่คนผู้นี้วางแผนร้าย วางกับดักหมายเอาชีวิตข้า!"
"หลักฐานแน่นหนา เหล็กเป็นภูเขา เจ้ายังอาจกล่าววาจาหลอกลวง คิดล้มกระดานกลับดำเป็นขาว! เจ้าคิดว่าจะมีใครเชื่อคำปดของเจ้าหรือ?" ซ่งจี๋วาจาเฉียบขาดน่าเกรงขาม แต่ผู้สังเกตดีจะพบว่า ลึกเข้าไปในแววตาเขามีความตื่นตระหนกที่ยากจะปกปิดวาบผ่านไปชั่วขณะ
คำพูดของเขาควรเป็นการตวาดหลิงชวน ทว่ากลับทำให้ทหารจำนวนมากรอบข้างที่ก่อนหน้านี้เพียงฟังคำสั่งปฏิบัติการ เผยสีหน้าคลางแคลงใจ ไม่น้อยอดไม่ได้ที่จะจับจ้องไปที่ซ่งจี๋ซึ่งท่าทางตื่นตระหนกผิดปกติ
หลิงชวนเก็บทุกสิ่งนี้ไว้ในแววตา กล่าวต่อไปอย่างไม่ยอมก้มหัวแต่ก็ไม่โอหังว่า "เจ้าจะเชื่อหรือไม่ก็ตาม ไม่ใช่เรื่องสำคัญ! คิดว่าทุกคนคงทราบแล้วว่า ท่านเหยียนตู๋ทงจากจวนถิงเว่ยเดินทางร่วมทางมากับข้าตลอด ข้าส่งคนไปแจ้งความให้ท่านทราบแล้ว! เชื่อว่าอีกไม่นาน ท่านเหยียนจะมาถึงสถานที่นี้ด้วยตนเอง! เมื่อถึงเวลานั้น ความจริงทั้งหมดย่อมมีคำตัดสินที่เที่ยงธรรม!"
คำพูดนี้ออกมา สีหน้าซ่งจี๋เปลี่ยนไปเล็กน้อย จู่ๆ เขาก็ตระหนักได้ว่า ยอดฝีมือหนุ่มสองคนที่ติดตามหลิงชวนมาตลอด ตอนนี้กลับไร้เงา
เขารีบบอกทหารคนสนิทข้างกายสองสามประโยคเบาๆ ทหารคนสนิทนั้นรับคำสั่งแล้วรีบพาคนจากไป ชัดเจนว่าติดตามสกัดเสิ่นชีซุ่ยกับอี้ฉานแล้ว