"ท่านแม่ทัพวางใจได้ หลังจากนี้ข้าจะออกคำสั่งจัดการปรับปรุงเอง เปลี่ยนตัวแม่ทัพนายกองที่ควรเปลี่ยน ให้พวกเขาคล้อยตามการบัญชาของท่าน!" คิมซองแชมองหลิงชวน พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงแทบจะประจบประแจง "ขอวิงวอนท่านแม่ทัพ อย่าตีจนราบคาบเลย มิฉะนั้นถึงตอนนั้นน่านน้ำของแคว้นชิลลาจะว่างเปล่า ไร้ซึ่งกำลังป้องกันใด ๆ เลยขอรับ!"
หลิงชวนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม "เจ้าวางใจเถิด ตราบใดที่ต้าโจวชนะ ชิลลาของเจ้าก็จะพลอยได้ความสงบสุขร่วมร้อยปีไปกับต้าโจวด้วย ข้อแม้คือพวกเจ้าจงรักภักดีต่อต้าโจวตลอดไป!"
"มิฉะนั้น..." หลิงชวนจ้องมองคิมซองแชตรง ๆ พลางกล่าวต่อ "หากต้าโจวพ่ายแพ้ ต่อให้กองทัพเรือสองหมื่นนายนี่ของเจ้าไม่เสียหายแม้แต่นายเดียว ก็ต้านทานการแก้แค้นของต้าเหอไม่ได้! ฉะนั้น ไม่ว่าจะเป็นชิลลาหรือแพ็กเจ ต่างก็ได้แต่สวดภาวนาให้ต้าโจวมีชัย พวกเจ้าจึงจะพบทางรอด!"
คิมซองแชถอนหายใจหนักหน่วง รู้สึกเพียงแรงกดดันไร้ขอบเขตแผ่ปกคลุมตน จนแทบหายใจไม่ออก
ยามวิกาล ชายแมลงวันมารายงาน "ท่านแม่ทัพ ท่านมอมาแล้วขอรับ!"
หลิงชวนฟังแล้ว แววตาแวบผ่านความตื่นเต้น กล่าวว่า "เชิญเร็วเข้า!"
ไม่นาน ม่อสวินผู้ซมซานจากการเดินทางก็ก้าวเข้ามา "ม่อสวินคารวะท่านแม่ทัพ!"
หลิงชวนก้าวฉับเข้าไปประคองม่อสวิน ใบหน้าแฝงความละอายเล็กน้อย "ท่านอาจารย์ไม่ต้องมากพิธี เรียกท่านมาจากแดนไกลถึงเพียงนี้ ล้วนจนใจอย่างยิ่ง!"
"ท่านแม่ทัพกล่าวเกินไปแล้ว การแบ่งเบาภาระให้ท่านแม่ทัพเป็นหน้าที่ของข้า ครึ่งเดือนก่อนพอได้รับคำสั่ง ก็ยิ่งไม่กล้ารีรอแม้ชั่วครู่ รีบนำผู้คนเดินทางมาตลอดคืนทันที!" ม่อสวินส่ายหน้าตอบ