เมื่อได้ยินว่ากษัตริย์ซิลลายอมชดใช้ด้วยความตาย หลิงชวนเลิกคิ้วเล็กน้อย แววตาวูบไหวด้วยความเคลือบแคลง
ทว่าเขาไม่ได้เปิดโปงต่อหน้า เพียงถอนหายใจเบา ๆ แล้วกล่าวว่า "ถึงแม้จะเจรจาสงบศึก ข้าก็จะคุยกับกษัตริย์ซิลลาเท่านั้น! หากกษัตริย์องค์ใหม่ของพวกเจ้ายังไม่ได้ขึ้นครองราชย์ เช่นนี้จะให้ข้าเจรจาอย่างไร?"
"ท่านแม่ทัพไม่ต้องลำบากใจ ไม่ว่าด้วยเหตุผลใด เจ้าชายคิมยูชินก็ควรสืบทอดบัลลังก์ ข้าพาเขามาแล้ว!" ราชินีหมิงจูผลักเจ้าชายคิมยูชินออกมาข้างหน้า พลางกล่าว
คิมยูชินซึ่งมีอายุเพียงสิบกว่าปี แววตาฉายแววหวาดกลัวลึกซึ้ง โน้มตัวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ กอดขามารดาไว้แน่น
หลิงชวนยิ้มเย้ยหยัน พลางกล่าวอย่างมีนัย "องค์ชายยังเยาว์วัยถึงเพียงนี้ เห็นได้ชัดว่าไม่สามารถปกครองบ้านเมืองได้ จำเป็นต้องมีผู้ช่วยเหลือ!"
ราชินีหมิงจูแววตาวาบประกายหลักแหลมที่ยากจะสังเกตเห็น กล่าวว่า "ท่านแม่ทัพโปรดวางใจ ข้าในฐานะมารดา จะช่วยเหลือเขาอย่างเต็มกำลัง และจงรักภักดีต่อต้าโจว!"
หางจิ้งจอกเผยออกมาในที่สุด!
หลิงชวนมองนางด้วยรอยยิ้มคล้ายยิ้มแฝงนัย ถามว่า "หากข้าเดาไม่ผิด คิมโดอิลเป็นฝีมือเจ้าสินะ?"
คำพูดนี้หลุดออกมา แววตาของราชินีหมิงจูสั่นไหวด้วยความตื่นตระหนก ร่างกายก็สั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้สองครั้ง แม้นางจะรีบปรับสีหน้าเป็นปกติ แต่จะรอดพ้นสายตาหลิงชวนไปได้อย่างไร?
ก่อนหน้านี้ หลิงชวนสงสัยว่าการตายของคิมโดอิลน่าจะมีพิรุธ เดิมทีเพียงต้องการหยั่งเชิงอีกฝ่าย ไม่คิดว่าตนจะเดาถูก