“วันนี้เชิญพวกเจ้ามาที่นี่ ก็เพื่อเรื่องเดียวเท่านั้น!” เมื่อหลิงชวนเอ่ยขึ้นอีกครั้ง บรรยากาศในที่ประชุมก็พลันตึงเครียดขึ้นอีกครา
ทุกคนต่างรู้ดีว่าหลิงชวนหมายถึงเรื่องใด เพราะตั้งแต่ครึ่งเดือนก่อน จวนผู้อำนวยการก็ส่งคำสั่งมาแล้ว พวกเขาล้วนได้ยินข่าวคราวผ่านทางตระกูลเหยาเช่นกัน
“ตามหลักแล้ว ด้วยสิ่งที่พวกเจ้ากระทำมาตลอดหลายปี ต่อให้ข้าสั่งประหารพวกเจ้าทั้งตระกูล ก็ไม่ถือว่าเกินเลยแม้แต่น้อย!”
“ไม่ต้องพูดถึงเรื่องไกลตัว เอาแค่เมื่อครู่นี้ พวกเจ้าพยายามลอบสังหารข้า เพียงความผิดข้อนี้ข้อเดียว พวกเจ้าทุกคนก็อย่าหวังว่าจะมีชีวิตเดินออกจากหอเฟิงเสวี่ยไปได้!”
วาจานี้ทำให้ทุกคนในที่ประชุมรู้สึกใจหายวาบ ที่สำคัญคือคำพูดของหลิงชวนล้วนเป็นความจริง การลอบสังหารแม่ทัพใหญ่ อีกทั้งยังเป็นอ๋องราชนิกุลต่างเชื้อสาย ความผิดเช่นนี้มิใช่สิ่งที่พวกเขาจะแบกรับไหว
“ข้าหลิงชวนมิใช่ผู้กระหายการเข่นฆ่า ดังนั้น ข้าจะให้โอกาสพวกเจ้าได้แก้ตัว!” หลิงชวนมองทุกคนพลางกล่าวต่อ
“ข้อเรียกร้องของข้าง่ายมาก จงคืนสิ่งของที่มิใช่ของพวกเจ้าให้แก่ราษฎรทั้งหมด!”
ทั่วทั้งห้องเงียบงัน ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยวาจา ยิ่งไม่กล้าสบตาหลิงชวน
ที่จริงแล้ว พวกเขารู้แก่ใจยิ่งกว่าใคร ว่าตระกูลของตนมีวันนี้ได้ เพราะมีทรัพย์สินมากมายเพียงใดที่ได้มาจากการแย่งชิงและปล้นสะดม
“ข้าให้เวลาพวกเจ้าสามวัน หลังจากนั้นข้าจะส่งคนไปตรวจสอบ หากพบว่าบ้านของพวกเจ้ายังมีสิ่งของที่มิใช่ของพวกเจ้าเหลืออยู่ อย่าหาว่าข้าหลิงไร้ไมตรี!”
เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อ “ข้าขอเตือนสักคำ อย่าคิดย้ายทรัพย์สินไปซ่อนเพื่อหลอกลวง และอย่าคิดติดสินบนราษฎรให้ให้การเท็จเพื่อเอาตัวรอด ข้าบอกพวกเจ้าได้อย่างไม่ปิดบังว่า หากข้าต้องการตรวจสอบ ก็ไม่มีเรื่องใดที่ข้าตรวจไม่พบ รวมถึงเรื่องชั่วช้าที่พวกเจ้าคิดว่าไม่มีผู้ใดล่วงรู้!”