ชิอวิ๋นเฉิงจิบชาด้วยสีหน้าหวาดหวั่น ภรรยากำลังนวดไหล่ให้เขา ทันใดนั้นนางก็โน้มตัวลงมาแนบแผ่นหลังของเขา
“นายท่าน หลิงชวนผู้นี้ช่างน่าชังนัก หอการค้าไท่ผิงของตนเที่ยวกอบโกยเงินทองไปทั่ว กลับหันมาเล่นงานพวกเรา ช่างไม่ใช่คนจริง ๆ!” ภรรยาบ่นอย่างขุ่นเคือง
ชิอวิ๋นเฉิงถอนหายใจยาว กล่าวขึ้นว่า “ฮูหยินอย่าบ่นเลย พวกเราผ่านเคราะห์ครั้งนี้มาได้อย่างปลอดภัย ก็นับว่าบรรพชนคุ้มครองแล้ว!”
“นายท่าน! ทรัพย์สมบัติที่สะสมมาหลายชั่วอายุคน ต้องยกให้ผู้อื่นไปเช่นนี้ ท่านยินดีจริงหรือ?” ภรรยามีสีหน้าไม่ยินยอม กระทืบเท้ากล่าว
“ฮ่า ๆ ๆ... เขามีแผนจางเหลียง ข้าก็มีบันไดข้ามกำแพง!” ชิอวิ๋นเฉิงตบหลังมือภรรยาเบา ๆ พลางยิ้มกล่าวว่า “ฮูหยินวางใจเถิด ข้าเตรียมทางหนีทีไล่ไว้แล้ว!”
ในตอนนั้นเอง พ่อบ้านก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา ร้องตะโกนว่า “นายท่าน แย่แล้วขอรับ!”
สีหน้าชิอวิ๋นเฉิงเปลี่ยนไป ตวาดว่า “มีเรื่องอะไรถึงได้ลนลานเช่นนี้?”
“นายท่าน ฮูหยิน! นายร้อยทู่พาทหารจำนวนมากมาล้อมคฤหาสน์ไว้แล้วขอรับ!” พ่อบ้านกล่าวด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
“อะไรนะ?” สีหน้าชิอวิ๋นเฉิงแปรเปลี่ยนอย่างหนัก เขาถามเสียงเข้มว่า “พวกเขาถอนทัพไปแล้วมิใช่หรือ เหตุใดจู่ ๆ จึงย้อนกลับมาฆ่าฟัน?”
“บ่าวเฒ่าก็ไม่ทราบขอรับ!” พ่อบ้านตอบ
ชิอวิ๋นเฉิงลุกพรวดขึ้น เดินตรงไปยังประตูใหญ่
เวลานี้ด้านนอกประตูใหญ่ บ่าวไพร่ของตระกูลชิวกำลังเผชิญหน้ากับทหารอำเภอกุยเฮวะ หลิงชวนตัดสินใจออกคำสั่งทันที “พังประตูให้ข้า!”
ประตูคฤหาสน์เล็ก ๆ ย่อมทนแรงกระแทกเช่นนี้ไม่ไหว เพียงไม่กี่ครั้งก็ถูกชนพัง “ส่งคนไปปิดทางออกทุกแห่งของคฤหาสน์ ที่เหลือตามข้ามา!” ทู่ยวนออกคำสั่งอย่างรวดเร็ว ก่อนนำคนบุกเข้าไปในเรือนตระกูลชิว