ถ้อยคำสั้นสี่คำดุจระฆังมรณะจากนรก หวังซวี่ราวกับตกลงไปในธารน้ำแข็ง โชคดีเล็กน้อยที่ยังหลงเหลือก็ถูกบดขยี้สิ้น
เขาไม่กล้าเข้าใกล้ แต่กลับยิ่งคลั่ง เอาหน้าผากกระแทกพื้น น้ำมูกน้ำตาไหลพราก เสียงแหบโหย:
“ท่านแม่ทัพไว้ชีวิต! ท่านแม่ทัพไว้ชีวิตด้วย! เป็นฝ่าบาทที่บีบบังคับข้ามา! พระองค์ตรัสว่า หากท่านยอมเจรจา ก็จะประทานราชสมบัติแก่ข้า! ข้าไม่เอาบัลลังก์! ข้าไม่ต้องการสิ่งใด! ข้าขอแค่รอดชีวิต... ได้โปรดเถิด ไว้ชีวิตข้าเพียงชีวิตเดียว!”
เสียงร่ำไห้ร้องขอความเมตตาดังก้องอยู่ระหว่างสองกองทัพ ฟังดูเสียดแทงหูเป็นพิเศษ
ทว่าหลิงชวนกลับทำเหมือนไม่ได้ยินสิ่งใด เพียงหันไป เอ่ยกับบุรุษข้างกายเพียงคำเดียวว่า:
“ฆ่า!”
ชายฉกรรจ์ไม่ลังเลแม้แต่น้อย สาวเท้าก้าวยาวออกไป กระบี่สงครามถูกชักออกจากฝักแล้ว
หวังซวี่เห็นดังนั้น ตกใจสุดขีด ทรุดลงแน่นิ่งอยู่กับพื้น พยายามถอยหนีอย่างสิ้นหวัง: “อย่า! อย่าฆ่าข้าเลย! ขอท่านเถิด...”
“ฉัวะ!”
เสียงพูดยังไม่ทันขาด กระบี่ก็ฟาดฟันลง กระบี่สงครามสามฉื่อตัดสะบั้นเจ็ดชีวัน!
คมกระบี่ไร้ปรานีพรากชีวิตองค์ชายโครยอผู้นี้สิ้น ลูกสมุนที่ซบหน้าอยู่ข้าง ๆ ตกใจจนวิญญาณแทบหลุด ตัวสั่นรัวราวกับร่อนแกลบ
ชายฉกรรจ์เพียงกวาดตามองพวกเขาอย่างเย็นชา แล้วเก็บกระบี่กลับ หันหลังกลับไปรายงาน
“ลากศพมันกลับไป มอบให้หวังยวิ่นเฉิง!” น้ำเสียงของหลิงชวนยังคงเรียบเฉยเช่นเดิม “ข้าอยากรู้จริง ๆ ว่ากษัตริย์โครยอผู้นี้ยังมีเสาหลักที่ไว้ใจได้และลูกแท้ ๆ อีกกี่คน ที่ยอมส่งออกมาให้ข้าฆ่า!”