หลังจากเมื่อวานสั่งสอนเหล่ยตงไปแล้ว ลู่เฉินเฟิงก็ไม่ส่งคนมาเร่งรัดอีก แต่หลิงชวนรู้ดี ต่อให้เขาทุบกำแพงเมืองพัง ลู่เฉินเฟิงก็ไม่มีวันให้กองทัพอื่นบุกโจมตีแน่นอน
เขาทำแบบนี้ก็เพื่อฆ่าคนด้วยมีดของคนอื่น ใช้กองทัพอวิ๋นโจวเป็นเกราะกำบัง ถึงกับอยากให้กองทัพอวิ๋นโจวรวมทั้งตัวเขาตายในศึกนี้ทั้งหมด
ดังนั้น หากอยากตีเมืองวอหน่าให้แตก อาศัยเพียงกำลังของตนเองย่อมไม่พอ ต้องทำให้ข้าศึกแตกแยกจากภายใน
หลิงชวนเขียนจดหมายสองฉบับ มอบให้ผู้อื่นและเจียงเสวี่ยลู่ ให้ทั้งสองคิดหาทางส่งถึงมือมู่หรงฉุยและเฉาหลู่
แม้ทั่วปาจี๋จะเป็นแม่ทัพใหญ่ แต่หลิงชวนวิเคราะห์ได้ไม่ยากว่า มู่หรงฉุยกับเฉาหลู่ไม่ได้เป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกับเขาแน่นอน
ก่อนหน้านี้ มีทั่วปาชิงเซียวผู้เป็นข่านคอยอยู่ บางทีพวกเขาอาจยังให้เกียรติทั่วปาจี๋อยู่บ้าง แต่ตอนนี้ เพิ่งพ่ายแพ้ กองทัพทุกสายเสียหายยับเยิน สำหรับพวกเขาแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดคือการรักษากำลังของตนเองเอาไว้
อีกทั้ง คราวนี้ชนเผ่าบริภาษต่างๆ รวมถึงราชวงศ์อวี่เหวิน ราชวงศ์เย่ว์ลวี่ ไปจนถึงราชวงศ์ทัวป๋าต่างก็เสียหายหนักหนาสาหัส สำหรับพวกเขาแล้ว นี่ก็เป็นโอกาสอันดีในการเสริมสร้างความแข็งแกร่งของตนเองเช่นกัน
พวกเขาไม่รั้งรอที่จะยกทัพไกลข้ามพันลี้มาบุกจงหยวน ก็เพื่อผลประโยชน์เท่านั้น บัดนี้ หากสามารถรักษากำลังของตนไว้ แล้วกลืนกินกองกำลังที่เหลืออยู่รอบข้าง ก็บรรลุจุดประสงค์ในการเสริมกำลังตนเองได้เช่นกัน
หลิงชวนมอบจดหมายลับสองฉบับนี้ให้ทั้งสอง พร้อมกำชับให้ระมัดระวัง หากเห็นท่าไม่ดีให้รีบถอนตัวทันที