ตามจริงแล้ว หลิงชวนก็ไร้หนทางอื่น เขาไม่อาจปล่อยให้กองทัพสายที่สองดับสูญไปต่อหน้าต่อตา ไม่ว่าจะด้วยการพินิจสถานการณ์โดยรวม หรือด้วยหลักปฏิบัติของตัวเขาเอง ล้วนไม่มีทางนั่งดูดาย
ทันใดนั้น หลิงชวนก็กวาดตามองเหล่าแม่ทัพที่อยู่ตรงหน้า เอ่ยถามว่า "ข้าจะนำทหารม้าหู่เปินห้าพันนายไปหลู่โจวด้วยตนเอง พวกเจ้ามั่นใจหรือไม่ว่าจะรักษาสถานการณ์ในฉินโจวไว้ได้"
ทุกผู้คนได้ฟังล้วนตกใจ กัวเจิงรีบห้ามปรามว่า "ท่านแม่ทัพ นำทหารม้าหู่เปินไปเพียงห้าพันนาย น้อยเกินไปกระมัง"
"ใช่แล้วท่านแม่ทัพ! บัดนี้ในเมืองหลู่โจวไม่เพียงมีทหารรักษาการณ์สองหมื่นนาย ยังมีกองกำลังไม่ทราบที่มาอีกสองหน่วย รบพุ่งเช่นไรเราก็ไม่รู้เลย ตามความเห็นของข้าน้อย ควรนำกำลังไปมากกว่านี้!" เซว่เจิ้นเอ้อกล่าวเสริม
หลิงชวนส่ายศีรษะ น้ำเสียงหนักแน่นว่า "ทหารม้าหู่เปินห้าพันนาย นับเป็นขีดจำกัดสูงสุดแล้ว!"
"กำลังที่พวกเจ้าเหลือไว้ มิเพียงต้องรักษาเสถียรภาพในเมืองฉินโจว ยังต้องป้องกันไม่ให้อ๋องซู่แห่งหล่งโจวส่งทัพตีโต้กลับมาอย่างเข้มงวด ห้ามประมาทแม้แต่น้อย!"
อวิ๋นซูหลานพยักหน้าคล้อยตาม "ท่านแม่ทัพวางใจ ด้วยกองทัพฝ่ายเหนือหนึ่งหมื่นนายใต้บังคับบัญชาของท่านแม่ทัพเฉินและกัวเจิง บวกกับเชลยศึกที่ยอมจำนนอีกกว่าสองหมื่น ปกป้องฉินโจวไว้ได้ไม่ยาก!"
เมื่อดูจากกำลังพลแล้ว เพียงพอจะรักษาฉินโจวได้แน่ ทว่ากำลังส่วนใหญ่นั้นเป็นเชลยศึก นี่คือจุดที่หลิงชวนกังวลที่สุด หากคนเหล่านี้หักหลังในยามคับขัน ผลลัพธ์ตามมาคาดไม่ถึงเลยทีเดียว