เขาถลนตาแทบแตก ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความบ้าคลั่งปนกัน รวบรวมพลังภายในที่หลงเหลืออยู่สุดท้าย ผลักฝ่ามือหนึ่งเข้าอกของหนานกงซื่อที่ไล่ตามติดๆ มา หวังจะลากใครสักคนลงนรกเป็นเพื่อน
แต่ทว่า หนานกงซื่อที่เตรียมตัวไว้ก่อนแล้วจะเปิดโอกาสให้เขาอีกหรือ?
เพียงเห็นหนานกงซื่อพลิกกายหลบ เลี่ยงหมัดมรณะนั้นไปได้อย่างเฉียดฉิว ในมือเขามีกริชสีทองเข้มเล่มนั้นถืออยู่เมื่อไหร่ไม่รู้ อาวุธวิเศษที่ติงเหยาเคยใช้เมื่อครู่
ประกายทองเข้มที่รวมตัวกันถึงขีดสุด ดุจอสรพิษโผล่จากรู จิ้มลงไปในจุดสำคัญทะเลปราณใต้สะดือสามชุ่นของจิ้นหวยอันได้อย่างแม่นยำ!
"ฉัวะ..."
เสียงมีดบาดเนื้อเบาบางแต่ถึงตาย
จิ้นหวยอันก้มหน้าลงทันที มองกริชที่จมลงในทะเลปราณด้วยความไม่เชื่อสายตา แววตาเต็มไปด้วยความตกใจและสิ้นหวัง
เขารู้สึกได้ชัดเจน พลังแท้จริงที่บำเพ็ญมาหลายสิบปี บัดนี้ดั่งแม่น้ำที่พังเขื่อน ไหลทะลักออกจากทะเลปราณที่แตกสลายด้วยความเร็วที่ไม่เคยเป็นมาก่อน สลายหายไป
ช่องโหว่เพียงชั่วขณะนี้ สำหรับยอดฝีมืออย่างแท้จริงแล้ว ก็เพียงพอแล้ว
"ฉัวะ!"
เสียงเบาอีกครั้ง เกือบจะพร้อมกับกริชที่จมลงในทะเลปราณ นักฆ่าชุดดำที่ตามติดเป็นเงาก็ฉวยจังหวะที่แสนยากยิ่งในพันปีนี้ได้
กระบี่ยาวในมือของเขากลายเป็นสายฟ้าเย็นเฉียบ พุ่งตรงเข้าไปตามรอยแผลที่ติงเหยาแทงไว้เมื่อแรก อย่างแม่นยำ ทะลุทะลวงเนื้อหนัง ดิ่งตรงผ่านเข้าไปในหัวใจที่ยังเต้นแผ่วเบาของจิ้นหวยอัน!
"เอ่อ... ฮวัก!"