เมื่อตัวมอมแมมของพัคกอชอลถูกคุมตัวมาอยู่ตรงหน้าหลิงชวน หลิงชวนก็เพียงกวาดสายตามองเขาอย่างเย็นชา แววตานั้นเหมือนมองซากศพ
“คุมตัวกลับเมืองเปยซา!” น้ำเสียงของหลิงชวนไร้ซึ่งความผันผวน ราวกับเรื่องทุกอย่างที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่เกี่ยวข้องกับเขาเลย
แมลงวันนำคนคุมตัวพัคกอชอลลงไปทันที
“ส่งคำสั่งไปยังทุกกองทัพ ตรวจนับยอดความเสียหายและผู้บาดเจ็บ ก่อนฟ้ามืดต้องเก็บกวาดสนามรบให้แล้วเสร็จ!” หลิงชวนออกคำสั่งต่อเนื่อง น้ำเสียงก้องกังวานชัดเจนท่ามกลางสนามรบที่ซากศพเกลื่อนกลาด
ศึกครั้งนี้กวาดล้างกองทัพหลักของแพ็กเจสองหมื่นนายจนราบคาบ รวมกับกองทัพหน้าเมื่อก่อนหน้านี้อีกหนึ่งหมื่น รวมแล้วสามหมื่นนายถูกฝังร่างไว้นอกเมืองเปยซา สำหรับแคว้นเล็กอย่างแพ็กเจแล้ว นี่ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นดาบฟาดฟันถึงกระดูก
แต่หลิงชวนรู้ดีว่ายังไม่พอหรอก
สำหรับไอ้หมาป่าขาวเนรคุณที่จำแค่แค้นไม่จำบุญคุณแบบนี้ หนทางเดียวคือต้องตีมันให้เจ็บ บดขยี้กระดูกสันหลังมันให้แหลกเป็นผุยผง ให้คนทั้งประเทศเอ่ยถึงชาวโจวแล้วเกิดความหวาดกลัว แม้แต่ความคิดจะต่อต้านก็ไม่กล้ามี
มีเพียงเท่านี้ พวกมันถึงจะไม่กล้าล่วงล้ำต้าโจวอีก
อย่างน้อยที่สุด ก่อนที่คนรุ่นนี้จะตายหมด พวกมันก็ไม่กล้าบังเกิดความคิดเช่นนี้อีก
อวี๋หุยนำทหารกว่าหนึ่งพันนายในเมืองเปยซามาช่วยเก็บกวาดสนามรบ
แต่เพิ่งมาถึงสนามรบ พอทหารเห็นภาพกองเลือดกองศพดั่งภูผา ส่วนใหญ่ก็อาเจียนออกมากลางสนามทันที
โทษพวกเขาไม่ได้ นี่เป็นปฏิกิริยาปกติของคนทั่วไป ถึงจะเป็นกองทัพชายแดน แต่ที่ผ่านมาก็ผ่านศึกเล็กเสียเป็นส่วนใหญ่ จะเคยเห็นภาพ ‘ตระการตา’ ปานนี้ที่ไหน?