"เมื่อครู่เจ้าว่าอะไรนะ ว่าอีกครั้งสิ!" น้ำเสียงของฉีกุ้ยเฟยเย็นเยียบเสียดกระดูก ไร้ซึ่งความอบอุ่นแม้แต่น้อย
โจวอวิ๋นรู้สึกเพียงแผ่นหลังเย็นวาบ สันศีรษะชาหนึบ ประหนึ่งมีคมมีดแหลมคมจ่อแนบอยู่ระหว่างคิ้ว ทำให้เขาหายใจไม่ออก
"โจวอวิ๋น เจ้าฟังข้าให้ดี!" น้ำเสียงของฉีกุ้ยเฟยยังคงราบเรียบ ทว่าความเย็นเยียบในน้ำเสียงกลับทวีความรุนแรง "เจ้ารู้หรือไม่ ว่าบนบ่าของเจ้าแบกรับความหวังของผู้คนมากมายเพียงใด เจ้ารู้หรือไม่ ว่าหลายปีมานี้ มีผู้คนมากแค่ไหนที่ทุ่มเททุกหยาดเหงื่อ เอาชีวิตและทรัพย์สินมาเป็นเดิมพันเพื่อเจ้า"
ทันใดนั้น น้ำเสียงของฉีกุ้ยเฟยก็สูงขึ้นเฉียบพลัน แผดเสียงกราดถามว่า "แล้วตอนนี้เจ้ากลับมาบอกข้า ว่าเจ้าไม่อยากเป็นฮ่องเต้แล้ว?"
"เสด็จแม่ พวกเราอย่าทะเลาะกันเลยขอรับ เพียงข้าได้เป็นอ๋องว่างที่อยู่เงียบๆ ก็มีกินมีใช้ไปชั่วชีวิต ดูแลเสด็จแม่อย่างสงบสุข..."
"ไอ้ไร้ค่า เจ้าขี้เลนเหนียวหนึบที่ปั้นไม่ขึ้นรูป!" ฉีกุ้ยเฟยคว้าถ้วยชาชั้นเลิศบนโต๊ะ ขว้างใส่รัชทายาทรองอย่างแรง
ฝ่ายหลังหลับตาแน่น ยืนแข็งทื่อไม่กล้าหลบแม้แต่น้อย กระทั่งเสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวดก็ไม่กล้าเล็ดลอด ปล่อยให้ถ้วยชากระแทกศีรษะเต็มแรง น้ำชาร้อนลวกกระเด็นเปรอะไปทั่วใบหน้า
"โจวอวิ๋น อย่าได้โง่เขลาเช่นนี้! เจ้าคิดว่า หากเป็นฮ่องเต้ไม่ได้ ก็จะเป็นอ๋องว่างที่อยู่เฉยๆ มีชีวิตสุขสบายไร้กังวลไปตลอดชีวิตอย่างนั้นหรือ? ช่างเป็นฝันกลางวันเสียจริง!"
ฉีกุ้ยเฟยแผดเสียงเหี้ยมเกรียม ทุกคำประดุจคมมีด "ข้าจะบอกเจ้าให้ชัดแจ้ง หากไม่ได้นั่งบัลลังก์มังกร เจ้าก็มีเพียงหนทางตายสถานเดียว! ไม่ใช่แค่เจ้า ตระกูลฉีทั้งตระกูล รวมถึงทุกคนที่ยืนอยู่เบื้องหลังเจ้าตอนนี้ ล้วนตายไร้ที่ฝังศพ!"