เมื่อกองทัพเสือฟ้าถล่มมังกรเคลื่อนเข้าไปในระยะห้าร้อยก้าว ภายในขบวนทหารเว่ยอู่ซื่อก็มีเสียงสายเกาทัณฑ์ถูกดีดดังขึ้น ตามด้วยเว่ยฉงซานเอ่ยคำหนึ่งด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
"ยิง!"
"ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว..."
พร้อมกับเสียงทะลุอากาศดังขึ้นเป็นระลอก เกาทัณฑ์เทพแขนก็ถูกยิงออกไป ลูกเกาทัณฑ์หนาใหญ่หลายร้อยดอกถูกยิงขึ้นสู่เบื้องสูง ก่อนจะตกลงใส่ขบวนทหารเสือฟ้าถล่มมังกร
เมื่อเห็นเช่นนั้น เหล่าทหารเสือฟ้าถล่มมังกรต่างตกใจในคราแรก สิ่งแรกที่นึกถึงคือเกาทัณฑ์แท่นของกองทัพอวิ๋นโจว
"เร่งความเร็ว บุกขึ้นไป!"
ทั่วป๋าคุยตวาดเสียงเย็น ขบวนทหารเริ่มเร่งความเร็ว แม้ว่าม้าศึกในสภาพปัจจุบันจะทำความเร็วได้เพียงหกเจ็ดส่วนของปกติ แต่สำหรับพวกเขาแล้ว การรับมือกับทหารเดินเท้าหน่วยหนึ่งถือว่าเพียงพอแล้ว
เกาทัณฑ์เทพแขนยิงต่อเนื่องสามระลอก ทำให้กองทัพเสือฟ้าถล่มมังกรสูญเสียทหารไปหลายร้อยนาย อย่างไรก็ตาม พวกเขาก็ฝ่าฝนลูกเกาทัณฑ์เข้าไปจนถึงหน้าขบวนทหารเว่ยอู่ซื่อได้
คิดว่าต่อไปคงถึงเวลาเก็บเกี่ยว ทว่าหาได้รู้ไม่ ว่าฝันร้ายของพวกเขาเพิ่งจะเริ่มต้น
"โล่!"
เว่ยฉงซานตะโกนอีกครั้ง ทหารถือโล่ก็ออกแรงทันที กางขาเป็นท่าก้าว ใช้ไหล่ยันโล่ไว้แน่น ขณะเดียวกัน ทหารถือทวนก็กำด้ามทวนไว้แน่นสองมือ รอเพียงคำสั่งของแม่ทัพ ก็จะแทงทวนออกไปอย่างสุดแรง
"ทวน!"
ทันทีที่เว่ยฉงซานพูดจบ ทวนเรียงแถวก็พุ่งออกมาพร้อมกัน ท่วงท่าเป็นระเบียบเรียบร้อย ภาพนี้ทำให้เหล่าทหารเสือฟ้าถล่มมังกรนึกถึงฉากที่กองเกราะดำยื่นทวนในสมรภูมิจงกู่หลิงเมื่อวาน