อันที่จริง ตอนนั้นทัวป๋าจี๋เคยคิดจะถอนทัพแล้ว แต่ทั่วปาชิงเซียวไม่ยินยอมอย่างเด็ดขาด ประกอบกับในใจของเขาเองก็มีความไม่ยอมจำนนอยู่บ้าง จึงตัดสินใจทุ่มสุดตัว บุกโจมตีอวิ๋นโจว
ทว่าสุดท้ายก็ยังพ่ายแพ้ให้กับหลิงชวน
ทัวป๋าจี๋อดสงสัยไม่ได้ ว่านี่มันเป็นคำทำนายที่เป็นจริงตั้งแต่ปีนั้นหรือไร หลิงชวนจะกลายเป็นศัตรูผู้ยิ่งใหญ่ของทุ่งหญ้าทั้งหมดจริง ๆ หรือ
"ส่งคำสั่ง ให้กองทัพอื่น ๆ ทั้งหมดถอนกลับมา!" ทัวป๋าจี๋แทบจะใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีออกคำสั่ง
พูดจบ เขาก็ทรุดกายลงนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดเรี่ยวแรง ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าหมดหวังหรือโล่งอก
เขารู้ดีกว่าผู้ใด ว่าพร้อมกับคำสั่งนี้ การรบลงใต้ครั้งนี้ก็ประกาศว่าล้มเหลว และความปรารถนาอันยิ่งใหญ่ของเขาที่จะเข้ายึดจงหยวนและควบม้าข้ามแม่น้ำฉางเจียงก็ดับสูญลงอย่างสิ้นเชิง
การรบลงใต้ครั้งนี้ ทำให้ทรัพย์สมบัติทั้งหมดของทุ่งหญ้าถูกใช้จนหมดสิ้น ต่อไปอีกสิบปีหรือยี่สิบปี ก็อาจไม่สามารถฟื้นฟูพลังกลับคืนมาได้
มองกลับไปที่ต้าโจว หลังผ่านพ้นการเยียวยาอันเจ็บปวด ก็ราวกับต้นไม้แห้งพบฤดูใบไม้ผลิ กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ในเวลาไม่กี่ปี พลังของประเทศจะก้าวล้ำหน้าหูเจี๋ยอย่างสิ้นเชิง
เมื่อถึงเวลานั้น บทบาทก็จะสลับกัน รุกสลับรับ
สองร้อยปีมานี้ ความทุกข์ทรมานที่จักรวรรดิหูเจี๋ยกดขี่ต่อต้าโจว หนี้เลือดนับครั้งไม่ถ้วนนั้น จะถูกชำระสะสางทั้งหมด
คิดถึงตรงนี้ ในใจของเขาหนักอึ้งอย่างยิ่ง หากรู้แต่แรกว่าจะเป็นเช่นนี้ ตอนนั้นควรจะขัดขวางการรบลงใต้ของทั่วปาชิงเซียวหรือไม่