หลิงชวนลงมือทำอาหารเต็มห้องครัวหนึ่งโต๊ะด้วยตัวเอง แต่สิ่งที่น่าแปลกใจสำหรับเขาก็คือ วันนี้ซุยฮวากินน้อยกว่าที่ผ่านมาอย่างเห็นได้ชัด
“ซุยฮวา อาหารวันนี้ไม่อร่อยหรือ?” หลิงชวนถามขึ้น
ซุยฮวาส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า “ฝีมือทำอาหารของท่านแม่ทัพอร่อยมาก เพียงแต่ เพื่อรวบรวมเสบียงทหารให้เหล่าทหารรักษาชายแดน ข้าน้อยจึงตั้งใจจะลดปริมาณอาหารลงครึ่งหนึ่ง!”
หลิงชวนฟังแล้วก็ได้แต่ยิ้มอย่างขบขัน “ถึงแม้จะต้องรวบรวมเสบียงทหาร ก็ไม่จำเป็นต้องอดอยากตัวเองขนาดนั้นหรอก เจ้ากินน้อยลงเพียงเท่านี้จะไปช่วยอะไรได้...”
เดิมทีเขาอยากจะพูดว่า เจ้ากินเท่านี้มันจะไปช่วยอะไรได้ แต่เมื่อนึกถึงปริมาณอาหารอันน่าตกใจของนาง เขาก็ต้องเก็บคำพูดนั้นกลับไป
พูดได้อย่างไม่เกินจริงว่า ปริมาณอาหารมื้อหนึ่งของซุยฮวานั้น เพียงพอให้ทหารรักษาชายแดนสามถึงสี่คนรับประทาน
ตกดึก หลิงชวนอาบน้ำอย่างสบายตัว แล้วนอนลงบนเตียง
ในช่วงเวลาที่อยู่ด้านนอกด่าน ต่อให้ไม่พูดถึงการอาบน้ำ แม้แต่จะล้างหน้าก็แทบไม่มีเวลา
“สามีเตรียมจะยกทัพเมื่อใดหรือเพคะ?” ซูหลีซบอยู่ในอ้อมกอดของเขา แล้วถามเสียงเบา
“ศึกครั้งนี้จำเป็นต้องให้เจ็ดแคว้นยกทัพพร้อมกัน และส่วนใหญ่เป็นทหารม้า ข้าได้ส่งสาส์นลับไปแจ้งท่านจอมพลลู่ไว้ก่อนแล้ว แต่ต้องใช้เวลาพอสมควร อย่างน้อยสิบวัน มากสุดครึ่งเดือน!” หลิงชวนตอบ
เป็นดังที่เขากล่าว แม้เผ่าหูเจี๋ยจะพ่ายแพ้ย่อยยับ แต่ประเมินคร่าวๆ แล้วยังมีกำลังพลเหลืออยู่ครึ่งหนึ่ง กองทัพห้าแสนนายรวมอยู่ที่นครว่าเหนอเฉิงทั้งหมด การจะบุกยึดเมืองนี้ได้ ช่างยากเย็นเกินจะจินตนาการ