ทหารเว่ยอู่ชื่อจางโหวจึงเก็บหมัดของตน แล้วใช้มือที่จับคออีกฝ่ายผลักอย่างแรงจนล้มลงกับพื้น
"ไปเก็บมันขึ้นมาให้ข้า!" จางโหวยังคงโกรธไม่หาย ชี้ไปที่หมวกกันเกราะที่กลิ้งตกพื้นแล้วตะคอก
ทหารจี้โจวผู้นั้นไม่กล้าขัดขืน คลานไปที่หมวกกันเกราะด้วยความหวาดกลัว แล้วใช้มือที่สั่นเทายกมันขึ้นมา
"บัดซบ!" หลี่รั้งตะคอกเสียงดัง
เขาไม่คิดว่า ทหารผู้น้อยเพียงหนึ่งนาย กลับกล้าทำเป็นมองไม่เห็นเขา ผู้เป็นนายพลระดับห้า ไม่เพียงไม่แสดงความเคารพ ตั้งแต่ต้นจนจบยังไม่แม้แต่จะมองเขาแวบหนึ่ง แถมยังตวาดไล่ทหารใต้บังคับบัญชาของเขาอีก
"เจ้าทหารผู้น้อย กล้าทำร้ายเพื่อนร่วมกองทัพ พวกเจ้าเว่ยอู่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเช่นนี้หรือ?" หลี่รั้งชี้ไปที่จางโหวแล้วถาม
จางโหวเหลือบมองเขาอย่างเย็นชาแล้วถาม "ข้ารู้เพียงว่า นั่นคือพี่น้องของข้า ใครก็ตามที่ทำให้เขาตายแล้วไม่สงบสุข ข้าจะฆ่ามันให้ได้!"
เสียงของเขาไม่ดัง แต่มันเหมือนถูกบีบออกมาจากซอกฟัน ทุกคำเต็มไปด้วยความหนาวเย็น
พูดจบ เขายังคงจ้องมองทหารจี้โจวที่กอดหมวกกันเกราะอยู่ไม่ไกลด้วยสายตาอาฆาต เมื่อเผชิญกับสายตาที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายสังหารที่ยังไม่จางหาย ร่างกายของอีกฝ่ายก็สั่นเทาอย่างไม่สามารถควบคุมได้
ได้ยินดังนั้น หลี่รั้งยิ่งโกรธหนัก "เจ้าทหารผู้น้อย กล้าพูดกับข้าเช่นนี้ เจ้าเชื่อหรือไม่ว่าเวลานี้ข้าจะฟันเจ้า" มือของเขากดลงบนด้ามกระบี่แล้ว
จางโหวมีสายตาคมกริบ ไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อยที่หันไปเผชิญหน้ากับหลี่รั้งที่กำลังเดือดดาล แต่ยังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยปาก ก็มีเสียงเย็นชาเดินมาจากด้านหลัง