สิ่งที่ทำให้เว่ยฉงซานหวาดหวั่นยิ่งกว่าคือ ชายผู้นี้อายุน้อยกว่าเขาร่วมสิบปี แต่กลับมีวรยุทธ์สูงส่งยิ่งกว่าเขาเสียอีก
หากเขามิได้มองผิด อีกฝ่ายก้าวสู่ขั้นเก้าแล้ว พรสวรรค์เช่นนี้ แม้แต่ในยุทธภพก็นับว่าหาได้ยากยิ่ง
บุรุษชุดแพรเดินตรงมานั่งตรงข้ามเว่ยฉงซาน แล้วชำเลืองสายตาไปทางเผยหมิงเฮ่อเพียงแผ่วเบา ฝ่ายหลังเข้าใจได้ในทันที หมุนตัวเดินออกไป เหลือเพียงสองคนในกระโจมใหญ่
บุรุษชุดแพร่มองเว่ยฉงซานด้วยรอยยิ้ม กล่าวว่า "ข้าบังอาจมาถึงโดยมิได้บอกกล่าว ขอท่านแม่ทัพเว่ยอย่าได้ถือสา!" น้ำเสียงของเขาอ่อนโยน ดุจกำลังทักทายสหายเก่า
ผู้มาเยือนมิใช่ผู้ใดอื่น คือนายพลใหญ่แห่งทหารม้าเสวียนหยิง ลู่เฉินเฟิง
เว่ยฉงซานมิได้ปิดบังความระแวดระวัง ตอบกลับว่า "ท่านแม่ทัพลู่กล่าวเกินไปแล้ว อย่างไรเสีย การปรากฏกายของท่านก็ทำให้ข้าประหลาดใจยิ่งนัก!"
ลู่เฉินเฟิงมองน้ำเต้าเหล้าตรงหน้าเขา แล้วเอ่ยถาม "ท่านแม่ทัพเว่ยมิคิดจะเชิญข้าดื่มสักจอกหรือ?"
เว่ยฉงซานมองน้ำเต้าเหล้าแล้วกล่าว "เหล้าเลือดหมาป่านี้ ท่านแม่ทัพลู่คงไม่ชอบกระมัง!"
คำพูดนี้มีความหมายสองนัย ลู่เฉินเฟิงจะไม่เข้าใจได้อย่างไร?
เขายังคงรอยยิ้มบนใบหน้า เปลี่ยนบทสนทนาอย่างแนบเนียน "ศึกครั้งนี้ ทหารเว่ยสามารถปราบทหารม้าหนักหมีแดงผู้หยิ่งผยองได้อย่างราบคาบ ท่านแม่ทัพเว่ยก็ได้ชื่อเสียงโด่งดัง น่าชื่นชมยิ่ง!"
เว่ยฉงซานได้ฟังกลับยิ้มด้วยความขมขื่น "นั่นเป็นเพียงทหารใต้บังคับบัญชาที่สละชีวิตต่างหาก ข้ามิกล้าถือคุณความดี!"