"หึ! อย่ามาอวดเบ่งที่นี่! ต่อให้เจ้าบรรลุขั้นปรมาจารย์ ข้ากับเขาร่วมมือกัน ก็ยังไม่แน่ว่าจะไร้ซึ่งโอกาสชนะ!" สตรีชุดเขียวแค่นเสียงเย็น ยกมือสะบัดคลื่นอาวุธลับออกมาอีกครั้ง
ในเวลาเดียวกัน เวินเหรินฮุยฝืนเร่งพลังปราณ ปิดผนึกชีพจรแขนที่ถูกตัด จากนั้นด้วยมือซ้ายที่เหลืออยู่คว้าอากาศหนึ่งที แขนขาดที่ตกพื้นลอยกลับมาตามแรง
แม้แต่บัดนี้ แขนขาดนั่นก็ยังกำดาบสงครามไว้แน่น
เขาจับแขนตัวเองไว้แน่น เหวี่ยงดาบฟาดฟันตรงเข้าใส่เหยี่ยนเฮ่อเจ้า
เมื่อเผชิญอาวุธลับที่บินมาเต็มท้องฟ้า เหยี่ยนเฮ่อเจ้ามองอย่างไม่แยแส ยกมือโบกหนึ่งที พลันปราณแท้ที่แข็งแกร่งสายหนึ่งกวาดออกไป ปัดป้องอาวุธลับทั้งหมดกลับคืน
ในขณะเดียวกัน ดาบราชายมในมือของเขา ก็เปล่งประกายเย็นเยียบอีกครั้ง
"ฉึ!"
เลือดจากบ่าซ้ายของเวินเหรินฮุยพวยพุ่ง แขนซ้ายที่จับแขนขวาอยู่ ถูกฟันขาดร่วงลงพื้นอย่างแรงด้วยคมดาบเพียงหนึ่งเดียว
อีกด้านหนึ่ง สตรีชุดเขียวที่เพิ่งตั้งท่าจะเอาชีวิตเป็นเดิมพัน ฉวยจังหวะที่เวินเหรินฮุยลงมือ เผ่นหนีไปลับตา
เหยี่ยนเฮ่อเจ้าไม่ได้ไล่ตามสังหารสตรีชุดเขียว เพียงแค่ร่างวาบหนึ่งมาอยู่ตรงหน้าเวินเหรินฮุย ยกนิ้วมือหนึ่งกดลงบนตันเถียนของเขา
"ตูม!"
เวินเหรินฮุยรู้สึกเพียงเสียงอื้ออึงดังมาจากภายในร่าง ตันเถียนแตกสลายในพริบตา ปราณแท้ในกายราวกับกระแสน้ำที่ถูกเปิดประตูน้ำ ไหลพรวดพราดหายวับไปกับตา
ฝึกฝนยากลำบากมาหลายปี อุตส่าห์บรรลุถึงขั้นเจ็ดทว่า แต่บัดนี้กลับได้แต่มองตาตันเถียนแตกสลาย ปราณแท้สลายสูญ แม้กระทั่งแขนทั้งสองข้างก็ถูกตัดขาด กลายเป็นคนไร้ค่า
ครู่หนึ่ง องครักษ์จินอู๋เว่ยหลายนายเร่งรุดมาถึง เหยี่ยนเฮ่อเจ้าสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา: "พาตัวไป อย่าให้มันตาย!"