ภายในสวนกวางขาว ฮ่องเต้ทรงกำลังไล่ตามกวางแดงตัวหนึ่ง
กวางแดงตัวนั้นแสนฉลาดเฉลียว แม้ถูกธนูดอกหนึ่งปักกลางลำตัว แต่หาเป็นแผลถึงตายไม่ กลับพาลูกธนูวิ่งเตลิดอย่างบ้าคลั่งในป่า
ฮ่องเต้ทรงประชิดใกล้หลายครา ล้วนถูกมันหลบหลีกอย่างแนบเนียนในยามคับขัน กลับเร้าพระทัยมุ่งมั่นของฮ่องเต้ยิ่งนัก ทรงไล่ตามไปไม่ลดละ หาทรงทันสังเกตไม่ว่า องครักษ์จินอู๋เว่ยด้านหลังล้วนตามไม่ทันแล้ว
มีเพียงเหยี่ยนเฮ่อเจ้าที่อาศัยฝีมืออันว่องไว ฝืนติดตามรอยพระบาทได้ แต่เมื่อฝ่าผืนป่าทึบแห่งหนึ่งไป เหยี่ยนเฮ่อเจ้ากลับพบว่า ตนเองได้พลัดจากรอยพระยุคลบาทของฮ่องเต้เสียแล้ว
มิช้า เหวินเหรินฮุยก็คุมองครักษ์จินอู๋เว่ยหลายนายมาถึง ครั้นพบเหยี่ยนเฮ่อเจ้ากำลังวนเวียนอยู่ในป่าทึบด้วยสีกังวล ก็เร่งเข้าไปถามว่า “ใต้เท้าเหยี่ยน ฝ่าบาทเล่า”
“ข้าพลัดรอย!” เหยี่ยนเฮ่อเจ้าทวนคำด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แฝงไว้ซึ่งความร้อนรน
ประกายพิกลที่มิอาจจับได้วาบผ่านในแววตาของเหวินเหรินฮุย แล้วคืนกลับเป็นสงบเยือกเย็นในพลัน ปลอบใจว่า “ใต้เท้าเหยี่ยนมิต้องร้อนพระทัยนัก คาดว่าฝ่าบาทกำลังไล่ตามเหยื่อจนลืมพระองค์ เข้ามาในพงไพรลึกนี้ สวนกวางขาวแห่งนี้ทุกแห่งล้วนมีทหารกองหนุนประจำการ ฝ่าบาทจะทรงเป็นอันใดไป”
แม้กล่าวปลอบเช่นนี้ แต่ความวิตกในใจเหยี่ยนเฮ่อเจ้ามิได้ลดน้อยลงเลย
เหวินเหรินฮุยเห็นดังนั้น จึงเสนอว่า “ไม่สู้พวกเราแยกย้ายกันค้นหา โอกาสพบฝ่าบาทจะได้มากกว่า!”
“ดี!” เหยี่ยนเฮ่อเจ้าพยักหน้าตอบทันใด
จากนั้น องครักษ์จินอู๋เว่ยทั้งหลายพลันแยกย้ายออกค้นหา เหวินเหรินฮุยและเหยี่ยนเฮ่อเจ้าไปด้วยกัน มุ่งหน้าสูทิศทางหนึ่ง