“ผู้เฒ่ายุทธ์น้อยคืออะไร” หลิงชวนถามด้วยความอยากรู้
“ผู้เฒ่ายุทธ์น้อย ก็คือผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตเจ็ด” เฉินชีซุ่ยอธิบาย “ขอบเขตนี้คือความสูงส่งที่คนในยุทธภพมากมายใช้ทั้งชีวิตก็ยากจะไขว่คว้า ดังนั้นผู้ที่บรรลุได้ ย่อมสามารถเป็นใหญ่ในเขตอำเภอหนึ่งได้ ส่วนคำว่าผู้เฒ่ายุทธ์น้อยนี่ เป็นคำล้อเลียนของชาวยุทธ์ระดับล่าง”
น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไป เผยความหยิ่งยะโส “สำนักที่มีรากฐานลึกซึ้งแท้จริง แม้ศิษย์จะไม่มาก แต่สถานะในยุทธภพ หาใช่พวกกองโจรจะเทียบเทียมได้ ดังเช่นวัดคงกวน สำนักของเจ้าสองลา แม้จะมีเพียงสองอาจารย์ศิษย์ แต่กลับนั่งบัลลังก์หนึ่งแห่งยุทธจักรพุทธแดนจงหยวนอย่างมั่นคง ต่อต้านวัดเขาพันพุทธะแห่งซีอวี้ได้เป็นร้อยปี นั่นก็เพราะสืบทอดวิชาอันลึกล้ำและเกียรติภูมิเกรียงไกรที่พระชั้นสูงสั่งสมมาหลายยุค”
“นอกจากนี้ ยังมี สำนักกระเรียนขาว สุวรรณคีรี หยกจักรพรรดิ ทะเลไผ่เขาชาง เมืองเมฆาขาวทะเลตะวันออก เกาะคืนสู่วังวนทะเลใต้ แม้ศิษย์ในสำนักจะไม่มาก แต่ล้วนมีผู้แข็งแกร่งขอบเขตอาจารย์ประทับรักษา เป็นผู้กุมบังเหียนยุทธภพ ชื่อเสียงเลื่องลือใต้หล้า”
“อีกประเภทหนึ่ง เช่น ตระกูลปี้ลั่วซานจวงแห่งชางโจว ตระกูลถังแห่งอู๋เสีย พลังอำนาจที่ยึดตระกูลเป็นแกนหลัก ก็มีรากฐานล้ำลึกไม่แพ้กัน”
หลิงชวนฟังอย่างใจจดใจจ่อ ถือโอกาสถามว่า “แล้วสำนักกระบี่สู่ซานของพวกเจ้า อยู่ในระดับใด”
เมื่อพูดถึงสำนักกระบี่สู่ซาน เฉินชีซุ่ยก็ยิ้มแย้มเบิกบาน ยืดอกขึ้นทันที “สู่ซานของเราย่อมไม่เหมือนใคร สร้างสำนักมากว่าร้อยปี โดยไม่เคยเสื่อมถอย มีศิษย์มากมาย และเป็นสำนักกระบี่ที่ได้รับการยอมรับจากยุทธภพใต้หล้ามาโดยตลอด ศิษย์สู่ซานทุกรุ่นยึดถือการปราบมารพิทักษ์คุณธรรมเป็นภารกิจ หากนับย้อนดูยุทธภพหลายร้อยปีนี้ ผู้เป็นจ้าวแห่งวิถีกระบี่เกินครึ่ง ล้วนมาจากสู่ซานของเรา…”