ทว่าขณะที่สามสายแสงเย็นเฉียบพุ่งประชิดตัวเซียวเจี้ยนหลีในระยะไม่ถึงสามฉื่อ จู่ๆ มันก็ถูกตรึงนิ่งกลางอากาศ ประหนึ่งมีมือล่องหนจับยึดเอาไว้แน่นหนา
จากนั้นเซียวเจี้ยนหลีก็สะบัดปลายแขนเสื้อคราหนึ่ง สามสายแสงเย็นฉานพลิกกลับทิศทาง พุ่งสวนกลับสู่รถม้าด้วยความเร็วรวดเร็วกว่าตอนมา พร้อมกับเสียงฉีกอากาศเสียดแก้วหูดุจสามเกาทัณฑ์เหล็กที่ถูกดีดออกจากเกาทัณฑ์แรงสูง
“ฮึ!”
เสียงคำรามเย็นเยียบดังขึ้น คลื่นพลังอันน่าสะพรึงระลอกหนึ่งพัดกวาดออกจากตัวรถม้า สามสายแสงเย็นเฉียบนั้นแตกระเบิดกระจายทันที
“ตูม...”
พร้อมกันนั้น ตัวถังของรถม้าก็ถูกคลื่นพลังซัดกระเด็น กระจุยกระจายเป็นสี่ส่วนห้าส่วน ม้าศึกส่งเสียงร้องตกใจลากคานรถเตลิดหนีไปไกล
เซียวเจี้ยนหลีไม่สนใจม้าที่ตื่นตระหนก จ้องมองไปยังร่างที่ลอยค้างอยู่กลางอากาศเบื้องหน้าอย่างแน่วแน่
เจ้าของร่างนั้นผอมกริบ สวมเสื้อคลุมยาวสีดำสนิทหลวมโพรก เมื่อมองจากระยะไกลคล้ายราวไม้แขวนเสื้อ ในมือถือไม้เท้าอันหนึ่ง ที่น่าตกใจคือมันกลับถูกเชื่อมต่อขึ้นมาจากชิ้นกระดูก
กระดูกแต่ละชิ้นถูกขัดเสียเรียบเนียนดุจหยก พอจะมองเห็นอักขระเล็กๆ หนาแน่นสลักอยู่บนผิวกระดูกแต่น้อย คล้ายคาถาวิถีนอกรีตบางอย่าง
ส่วนยอดไม้เท้ากลับเป็นหัวกะโหลกมนุษย์ ชวนให้รู้สึกถึงไอชั่วร้ายเยือกเย็น
ภายในเบ้าตาเว้าลึกของกะโหลกนั้นมีแสงสีเขียวหม่นสองจุดกระพริบวูบวาบ ประดุจเปลวไฟวิญญาณสองดวง เปลี่ยนแปลงตามลมหายใจของเถาจิ้งเสวียน
“ตูม...”
เสียงอู้ต่ำดังมาจากร่างของเถาจิ้งเสวียน บารมีของเขาพุ่งทะยานขึ้นฉับพลัน แผ่อานุภาพแห่งขอบเขตจอมยุทธ์อัจฉริยะออกมาโดยไร้การปกปิด