"กัวเจิงฟังคำสั่ง!" หลิงชวนกวาดตามองไปยังกัวเจิง รองแม่ทัพแห่งสุยโจวอีกครั้ง
หลิงชวนกับกัวเจิงมิได้สนิทสนมนัก แต่เมื่อครั้งยกทัพไปช่วยเมืองเที่ยหลิน ทั้งสองเคยพบหน้ากันหลายครา
ครั้งนั้นหลิงชวนนำกองทัพอวิ๋นหลานคลี่คลายวงล้อมเมืองเที่ยหลิน หานชิงฉือแม่ทัพใหญ่สุยโจวรู้สึกซาบซึ้งในบุญคุณ ครั้งนี้จึงออกคำสั่งเด็ดขาดแก่กัวเจิง ให้เชื่อฟังการบัญชาของหลิงชวนอย่างสิ้นเชิง
นอกจากนี้ หานชิงฉือยังฝากกัวเจิงนำจดหมายลายมือตนเองมามอบให้ ในจดหมายระบุชัดเจนว่า ยินยอมให้หลิงชวนบัญชาการกองทัพสุยโจวได้ตามสบาย
เห็นได้ชัดว่า แม่ทัพใหญ่แห่งสุยโจวผู้นี้เล็งเห็นถึงความตึงเครียดระหว่างหลิงชวนกับลู่เฉินเฟิงมานานแล้ว การกระทำครั้งนี้ทั้งเป็นการตอบแทนบุญคุณ และเป็นการแสดงจุดยืนอย่างลับ ๆ
"ข้าน้อยอยู่ที่นี่!" กัวเจิงก้าวขึ้นหน้าก้าวหนึ่ง ประสานหมัดรับคำ
"ท่านนำทหารราบสุยโจวห้าพันนายไปซุ่มสองข้างเนินสูง รอให้ทหารม้าหู่เปินตีกระหนาบแตกทัพข้าศึกแล้ว จึงค่อยนำกำลังบุกเข้าสังหาร ทหารกองหน้านี้อย่าให้เหลือรอดแม้แต่คนเดียว!"
"ข้าน้อยรับคำสั่ง!" กัวเจิงเอ่ยเสียงกังวาน หมุนกายกลับไปจัดการเตรียมการซุ่มโจมตี
มิช้าไม่นาน แมลงวันก็นำชายวัยกลางคนผู้หนึ่งในอาภรณ์จวนถิงเว่ยมายังหน้ากระโจมของหลิงชวน ผู้มาเยือนโค้งกายคารวะ "เว่ยจิงเหนียน ตูเว่ยแห่งหล่งซี จวนถิงเว่ย คารวะท่านแม่ทัพ!"
"ท่านตูเว่ยเว่ยไม่ต้องมากพิธี!" หลิงชวนยกมือส่งสัญญาณให้เขาเงยหน้า
เว่ยจิงเหนียนไม่รีรอ ล้วงอกหยิบจดหมายลับปิดผนึกด้วยครั่งแดงออกมายื่นให้หลิงชวนด้วยสองมือทันที