ครานี้ หลิงชวนไม่เก็บกำลังใดไว้อีก หน้าประตูเมืองตะวันตกมีหน้าไม้หินสามสิบคันตั้งเรียงราย ระดมยิงถล่มไม่หยุด
บัดนี้ จำนวนหน้าไม้หินเพิ่มขึ้นถึงสามสิบคัน และไม่ต้องกังวลเรื่องศิลาที่จะใช้ ขาดแคลนอีกต่อไป เฉินจิ่งเหยา ถึงกับสั่งการให้ทุ่มสุดกำลังทลายกำแพงเมืองให้พังลงในคราวเดียว
นอกจากนี้ หลิงชวนยังให้ ถังขุยหราน นำทหารม้าหู่เปิน ห้าพันนายกับทหารราบอีกสามพันปิดประตูทิศใต้ไว้ หานหู่คุม ทหารม้าหู่เปิน อีกห้าพันนายและทหารราบสามพันปิดประตูทิศเหนือ เว้นไว้เพียงประตูตะวันออก
หลังระดมโจมตีอย่างหนักหน่วงอยู่ครึ่งวัน กำแพงเมืองก็ถูกทุบจนปรากฏช่องโหว่กว้าง
วินาทีที่กำแพงถล่มลง ทหารในเมืองต่างเผยสีหน้าตื่นตระหนก เพราะในใจรู้ดีแก่ใจว่าเมืองลู่โจว ถูกตีแตกแล้ว สิ่งที่รอคอยพวกเขาอยู่เบื้องหน้าคือคมดาบไร้ปรานีของกองทัพฝ่ายเหนือ
เฉินจิ่งเหยา สั่งให้ทหารที่เตรียมบันไดพาดกำแพงและแผ่นกระดานไว้พร้อมแล้วกรูเข้าสู่เมือง
เสียงโห่ร้องสังหารถาโถมมาจากทุกทิศ ในเมืองอลหม่าน ตั้งแต่พลทหารชั้นล่างสุดไปจนถึง นายกอง และ ตูเว่ย ต่างก็หวาดกลัวจนหน้าถอดสี
“ท่านแม่ทัพ พวกเรารีบถอยเถิด!” ลวี่เฟิง ยังมีสีหน้าตื่นตระหนกไม่หาย รุดมายัง จวนแม่ทัพใหญ่ กล่าวกับ เกิ่งซวี่จาง
ก่อนหน้านี้ มีกองหนุนสองสายอยู่นอกเมืองคอยช่วยเหลือ พวกเขายังคิดจะกำจัดกองทัพฝ่ายเหนือนี้ให้ราบคาบ
แต่ผู้ใดจะคาดคิด สถานการณ์พลิกผันในชั่วพริบตา กองหนุนสองสายถูกกวาดล้างไปหนึ่ง อีกสายก็ถูกโจมตีจนบาดเจ็บสาหัสแล้วหนีไป ความได้เปรียบทั้งหมดสูญสิ้นไม่เหลือแม้แต่น้อย