“เกิดอะไรขึ้น?” หลิงชวนหันไปถามลั่วชิงอวิ๋นที่อยู่ข้างกาย
“แม่ลูกคู่นี้คุกเข่าอยู่ตรงนี้มาตลอด ข้าน้อยเข้าไปถาม พวกนางก็ไม่ปริปากพูดแม้แต่คำเดียว” ลั่วชิงอวิ๋นรายงาน น้ำเสียงแฝงความสงสัย
ทันใดนั้นเอง หญิงผู้ก้มหน้าตลอดเวลาก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาบวมแดงก่ำ เต็มไปด้วยเส้นเลือด เอ่ยถามด้วยเสียงแหบพร่าและสั่นเครือว่า
“ข้าเรียนถาม... ท่านที่มาคือหลิงชวนขุนพลหลิงแห่งชายแดนเหนือหรือไม่?”
หลิงชวนตกตะลึง พยักหน้าตอบ “ข้าคือหลิงชวน รองแม่ทัพอวิ๋นโจวแห่งกองทัพฝ่ายเหนือ ขอเรียนถามฮูหยินคือ...”
เมื่อได้รับคำยืนยัน ร่างของหญิงนั้นก็สั่นเทิ้ม โขกศีรษะลงกับพื้นดังทึบ พร้อมกับมือข้างหนึ่งกดต้นคอเด็กชายข้างกายไว้แน่น บังคับให้เขาคำนับตามไปด้วย
นางเงยหน้าขึ้น หน้าผากเปื้อนฝุ่นธุลี เสียงโหยหวนและสิ้นหวัง “ขอขุนพลหลิงโปรดเห็นแก่แม่ม่ายลูกกำพร้าอย่างพวกเราด้วย ช่วยทวงความยุติธรรมให้สามีข้าด้วยเถิด!”
หลิงชวนใจสะท้าน รีบลงจากหลังม้าทันที ก้าวฉับๆ เข้าไปหา ลั่วชิงอวิ๋นและเสิ่นเจวี๋ยเห็นดังนั้นก็ตามติด คุ้มกันอยู่ข้างกายอย่างระมัดระวัง
“ฮูหยินรีบลุกเถิด! มีความคับแค้นใจอันใด โปรดบอกมา อย่าได้คารวะใหญ่หลวงเช่นนี้เลย!” หลิงชวนยื่นมือไปประคองแขนสตรีไว้มั่นหมายให้นางลุกขึ้น
ปลายนิ้วสัมผัสรับรู้ถึงแขนที่ผ่ายผอม ร่างทั้งร่างสั่นระริก
แม่ลูกคู่นี้มอมแมมไปด้วยฝุ่นดิน เสื้อผ้าขาดวิ่น รองเท้าที่เท้าขาดจนเห็นปลายนิ้วเท้าเปรอะโคลน มีรอยเลือดไหลซึม เห็นได้ชัดว่าผ่านความยากลำบากเกินจินตนาการกว่าจะหนีตายมาถึงที่นี่