"จงแตก!"
หานจิ่วเฉวียนตวาดลั่น ดาบยาวในมือแผ่กลิ่นอายคมกล้าอันแหลมคม กระแสดาบนับไม่ถ้วนใช้ร่างกายของเขาเป็นศูนย์กลาง ฟันเฉือนทั้งแนวขวางแนวดิ่ง ประหนึ่งจะบดขยี้ท้องฟ้าตรงหน้านี้ให้แหลกละเอียด
ดาบนี้ ฝ่าเส้นลายพวกนั้นออกได้อย่างแข็งกร้าว ภาพแปดทิศบนเบื้องบนก็ถูกฉีกขาด กลายเป็นควันธุลีปลิวหาย
แต่เมื่อเป็นเช่นนี้ พลังดาบของเขาก็ถูกทำลายลงด้วย
ผู้ไม่รู้จักจับโอกาส ร่างพลันหันกลับ พุ่งเข้าไปข้างหน้า
"ฟู่..."
เพียงเห็นไม้กวาดในมือเขาแทงไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เส้นใยนับร้อยพันถูกพลังปราณหล่อเลี้ยงจนแข็งตึง
เส้นใยแต่ละเส้นประหนึ่งเส้นผมเดือดดาล แต่ละเส้นงดงามสดใส หานจิ่วเฉวียนรู้สึกเพียงว่าสิ่งที่ตนเผชิญมิใช่เส้นใยไม้กวาดอีกต่อไป หากเป็นกลุ่มกระแสดาบอันหนาแน่น
เมื่อครั้งที่ริมฝั่งแม่น้ำนอกเมืองหวยโจว ผู้ไม่รู้จักได้เห็นวิชาดาบอันน่าตื่นตะลึงของเซียวเจี้ยนหลี แล้วเกิดความเข้าใจขึ้นมา
ท่าทีนี้ดูผิวเผินธรรมดา แต่แท้จริงซ่อนกลิ่นอายสังหาร
หานจิ่วเฉวียนโบกดาบยาวอีกครั้ง ทุ่มเทพลังบำเพ็ญให้ถึงขีดสุด ฟันกระแสดาบที่เต็มฟ้านี้ให้แหลกสลาย
เส้นใยไม้กวาดปลิวว่อนร่วงหล่น แต่จังหวะนั้น ด้ามไม้กวาดยาวกว่าสองฉื่อฉวยโอกาสแทงเข้ามา ตรงไปยังลำคอของเขา
หานจิ่วเฉวียนหลบไม่พ้น จึงตั้งใจแน่วแน่ ชักดาบยาวในมือแทงตรงไปยังอกของผู้ไม่รู้จัก หมายเอาชีวิตแลกชีวิต