"เมื่อเป็นเช่นนี้ก็ไปสักครา!" หลิงชวนลุกขึ้นกล่าว "ไปเถิด ข้าเลี้ยงสุราเจ้าที่ภัตตาคารชั้นยอดในเมือง"
ทว่าช่างเหล็กแซ่หยางกลับโบกมือ "ข้าไม่ไปหรอก"
"เช่นนั้นก็ตามสบาย เจ้าพักผ่อนอยู่บนเรือ ข้าไปเดี๋ยวกลับ อย่างช้าเพียงหนึ่งสองชั่วยาม"
ช่างเหล็กแซ่หยางยังคงส่ายหน้า สายตามองไปยังเส้นขอบฟ้าทะเลกว้างใหญ่ เสียงเรียบเฉยทว่าแฝงความหมายพิศวง "เจ้าเด็กแซ่หลิง ข้าไม่กลับอวิ๋นโจวกับเจ้าแล้ว"
เมื่อได้ยิน หลิงชวนใจร่วงวูบ รีบถาม "ท่านจะไปไหน?"
ช่างเหล็กแซ่หยางหันหน้ามา เผยรอยยิ้มมักง่ายที่คุ้นเคย "ในใจไร้กังวล พรแห่งปณิธานสมหวังแล้ว เวลาที่เหลือนี้ ข้าอยากเที่ยวชมทัศนียภาพอื่นทั่วหล้า"
จิตใจหลิงชวนเอ่อท้นด้วยความซับซ้อนและอาลัยอาวรณ์ ครรลองเดินทางที่ผ่าน ช่างเหล็กแซ่หยางครอบครองฐานะล้ำค่าในใจเขาแต่ไหนแต่ไร
"ดูท่าไร้อนาคตเจ้า!" ช่างเหล็กแซ่หยางด่ายิ้ม ก่อนโบกมือ "ข้ามิได้บอกจะไปเดี๋ยวนี้ รีบไปรีบมา ข้าจะงีบสักงีบ"
หลิงชวนให้ช่างเหล็กแซ่หยางพำนักบนเรือทำลายเกลียวคลื่น ตนเปลี่ยนลงเรือเล็กอีกลำ เพียงนำทหารคนสนิทสามร้อยนายติดตามไปยังเมืองเมฆาขาว
แม้สุดยอดการประลองสิ้นสุด ยุทธจักรทั้งหลายที่มาชุมนุมนอกเมืองต่างพากันจากไป ทว่ายังมีผู้คนชอบซุบซิบหรือผู้ฝึกยุทธลดขั้นจากทางไกลติดค้างอยู่ริมท่าเรือมิใช่น้อย
เรือทำลายเกลียวคลื่นเพิ่งเทียบฝั่ง ธงทหารสะดุดตากับกองทหารป้องกันแกร่งกล้าดึงดูดความสนใจ