การคุกเข่าของพูยอจุนชินในครั้งนี้ ทำให้สีหน้าบรรดาขุนนางด้านหลังเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง
ขุนนางสองคนที่อยู่ใกล้ที่สุดกำลังจะเข้าไปประคอง แมลงวันกับจางพั่วหลู่ก็เดินเข้าไปเสียก่อน ดาบสงครามคมวาวับกับทวนใหญ่เปื้อนเลือดชี้ไปที่ทั้งคู่
"ใครกล้าพยุงก็ลองดู!" แมลงวันตวาดลั่น
ร่างของขุนนางสองคนนั้นแข็งค้างทันที เสนาบดีฝ่ายขวาที่ยืนอยู่ด้านข้างมีสีหน้าเคร่งเครียด แต่ก็ส่ายหน้าให้พวกเขา ทั้งคู่จึงยอมถอยกลับที่เดิมอย่างไม่เต็มใจ
"เป็นอย่างไรเล่า? ฝ่าบาทกษัตริย์ของพวกเจ้ายังคุกเข่าคำนับแล้ว ไอ้พวกขุนนางอย่างพวกเจ้าไม่คิดจะร่วมด้วยหรือ?" ดวงตาดุดันของจางพั่วหลู่กวาดมองบรรดาขุนนาง เหล่าขุนนางอดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้าน
เห็นได้ชัดว่า นี่เป็นคำสั่งของหลิงชวน การกระทำครั้งนี้เพื่อสร้างความเกรงขาม ไม่เพียงเหยียบย่ำศักดิ์ศรีสุดท้ายของแคว้นแพ็กเจตั้งแต่กษัตริย์จนถึงขุนนางเท่านั้น แต่ยังจะฝังเมล็ดพันธุ์แห่งความหวาดกลัวลงในสายเลือดของชนชาตินี้ด้วย
ทันใดนั้น เสนาบดีฝ่ายขวาจินจงซินนยอมกับแม่ทัพใหญ่แฮจูมูซองก็ก้าวเท้ายาวๆ ไปคุกเข่าอยู่ข้างหลังกษัตริย์องค์ใหม่พูยอจุนชิน
"คารวะแม่ทัพใหญ่ต้าโจว!"
ขุนนางคนอื่นๆ เห็นภาพนี้ ต่างจำใจคุกเข่าลง ดวงตาแต่ละคู่เต็มไปด้วยความอัปยศ แต่กลับไม่กล้าแสดงความโกรธแค้น
ทว่ายังมีพวกหัวแข็งอยู่ดี ปรากฏเงาร่างหลายคนยังคงยืนตระหง่านอยู่กลางลาน ไม่ยอมคุกเข่า
หลิงชวนมองคนเหล่านั้น ในแววตามีความชื่นชม แต่สิ่งที่มากกว่าคือเจตนาสังหาร
ชื่นชมในจิตวิญญาณของพวกเขา แต่เพราะเหตุนี้ จึงต้องสังหารพวกเขาเสีย