“พวกเจ้าพวกโง่เขลา คิดจริงหรือว่าสังหารข้าแล้วพวกเจ้าจะรอดชีวิต? นั่นเป็นเพียงกลอุบายยุแยงของผู้อื่นเท่านั้น!” เกาเหลียงจวิ้นมีสีหน้าเดือดดาล ตวาดเสียงเข้ม
“ท่านแม่ทัพ โปรดไปเถิด! ใช้ชีวิตท่านเพียงคนเดียวแลกกับชีวิตกองทัพทั้งหมด!” นายกองทหารคนสนิทผู้หนึ่งกำดาบศึกแน่น เส้นเลือดบนแขนปูดโปน
ทว่าเกาเหลียงจวิ้นกลับชิงลงมือก่อน ฟันดาบใส่เขา นายกองทหารคนสนิทผู้นั้นฟันดาบปัดออกไปทันที ขณะเดียวกันทหารคนสนิทที่อยู่ข้างกายก็ลงมือพร้อมกัน กดเกาเหลียงจวิ้นลงกับพื้น
“หลี่ก้ง เมื่อก่อนข้าปฏิบัติต่อเจ้าเช่นไร เจ้ายังลืมไปแล้วหรือ?” เกาเหลียงจวิ้นถามพลางกัดฟัน
“ท่านแม่ทัพมีพระคุณต่อหลี่ก้งดุจขุนเขา ชาติหน้าหลี่ก้งจะเป็นวัวเป็นม้ารับใช้ท่าน เพื่อตอบแทนพระคุณอันยิ่งใหญ่!” หลี่ก้งเอ่ยจบ ดาบศึกในมือก็กวาดผ่าน ตัดศีรษะเกาเหลียงจวิ้นในดาบเดียว
เมื่อแม่ทัพทั้งสองถูกประหาร ทหารที่เหลือต่างวางอาวุธ คุกเข่ายอมจำนน
“ท่านแม่ทัพ พวกข้าก็ไม่อยากก่อกบฏ พวกเขาบังคับให้พวกข้าทำ ผู้ใดไม่ยอมก็จะถูกประหารทันที ช่วงนี้ที่ชายแดนตะวันออกมีสหายร่วมรบผู้บริสุทธิ์หลายพันคนถูกสังหาร!”
นายกองทหารคนสนิทผู้หนึ่งโยนอาวุธทิ้ง เดินไปคุกเข่าร้องไห้สารภาพต่อหน้าหนานกงซื่อ
หนานกงซื่อมองเขาอย่างเย็นชาแล้วกล่าวว่า “ทุกคนถอดเกราะ วางอาวุธ แยกกันควบคุมตัว!”
จากนั้น เขาสั่งให้ทหารคนสนิทใต้บังคับบัญชาเสียบศีรษะของเติ้งอันผิงกับเกาเหลียงจวิ้นขึ้น แล้วนำไปยังค่ายกองทัพกบฏ เพื่อประกาศให้ทั้งกองทัพรับรู้