แม้ทหารเว่ยอู่จะสร้างแนวป้องกันสามชั้นด้วยหอกยาวและโล่หนา แต่ในสายตาเผยหมิงเฮ่อ แนวป้องกันสามชั้นนี้จะต้านทานทหารม้าหนักหมีแดงที่บุกเข้ามาอย่างดุดันได้ก็คงริบหรี่เกินไป
พลถือโล่ของทหารเว่ยอู่ก้าวเท้าทำท่าก้าวธนู ใช้ไหล่ดันโล่ด้านหน้า ขณะที่พลหอกยาวด้านหลังแขนทั้งสองข้างเส้นเลือดปูด กำหอกยาวไว้แน่นรอจังหวะ
"ปัง ปัง ปัง..."
พร้อมกับเสียงอึกทึกคล้ายฟ้าผ่าดังเป็นชุด ทหารม้าหนักหมีแดงพุ่งชนเข้ากับแนวโล่ด้วยพลังอันรุนแรง
แนวโล่ชั้นแรกราวกับเขื่อนแตกภายใต้กระแสน้ำเชี่ยว แตกกระจายทันที พลถือโล่จำนวนไม่น้อยกระเด็นปลิวออกไป โล่จำนวนมากแตกกระจายปลิวว่อน
พลหอกด้านหลังแม้จะแทงหอกออกไปในวินาทีแรก แต่เมื่อแนวโล่แตกสลาย แถวของพวกเขาก็สลายไปในพริบตา
ยังไม่ทันตั้งตัว เกือกม้าหนักก็เหยียบลงบนตัวโดยตรง ต่อให้สวมเกราะหนัก ก็ไม่อาจทนทานการเหยียบย่ำเช่นนี้ได้ กระดูกแตกทันที เลือดซึมออกมาจากช่องเกราะ
ทหารม้าหนักหมีแดงบุกทะลุแนวโล่ชั้นแรกของทหารเว่ยอู่ได้อย่างราบคาบ แล้วไม่ชะลอฝีเท้า พุ่งต่อไป ถึงหน้าแนวโล่ชั้นที่สองในชั่วพริบตา
"แทง!"
เสียงตวาดดังลั่น พลหอกยาวหลังพลถือโล่พร้อมใจกันแทงหอกออกไป พวกเขารู้ดีว่าตนมีโอกาสเดียวเท่านั้น จึงต้องแทงให้โดนอย่างแน่นอน
พวกเขาย่อมรู้เช่นกันว่า ต่อให้แทงโดนหรือไม่ ส่วนใหญ่ก็ไม่มีทางรอดชีวิต แต่หากฆ่าศัตรูได้มากเท่าไร แรงบุกของฝ่ายตรงข้ามก็จะลดลงเท่านั้น เพื่อนร่วมรบเบื้องหลังก็จะแบกรับแรงกดดันน้อยลง