ภายในโถงใหญ่ ทุกคนต่างหน้าซีดราวกับคนตาย เดิมทีคิดว่าเกยดกะเทยชราผู้นี้ยอมสู้ถวายชีวิต ย่อมต้องแลกเส้นทางรอดให้พวกเขาได้สักสาย ใครจะคิดว่าค่ายกลใหญ่นี้กลับน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้
“ท่านผู้อาวุโส แล้วควรทำอย่างไรดีพ่ะย่ะค่ะ” ในที่สุดรัชทายาทก็ทนนั่งต่อไปไม่ไหว มองหวงเฉียนหู่ด้วยสีหน้าไร้ที่พึ่ง
หวงเฉียนหู่เองก็มีสีหน้าเคร่งเครียด หากเขามีวิธีอยู่แล้ว ไหนเลยจะรอจนถึงตอนนี้
“ฆ่าไอ้ข้ารับใช้ชั้นต่ำคนนี้ก่อน!” รองเจ้ากรมขุนนาง อันชิงเฉิง จ้องเสี่ยวหนิงจื่อบนแท่นทองคำอย่างดุดัน คิดจะฆ่าเขาระบายโทสะ
“เขาเป็นเพียงผู้ทำตามคำสั่ง ฆ่าเขาไปก็ไร้ประโยชน์!” ในตอนนั้นเอง เสียงอ่อนแรงของเกยดกะเทยชราด้านนอกโถงก็ดังเข้ามา
เมื่อได้ยินคำพูดของเกยดกะเทยชรา คนที่กำลังเคลื่อนไหวเตรียมลงมือจึงไม่ได้พุ่งเข้าไป
ที่จริงแล้ว ในใจพวกเขาต่างเข้าใจดีว่าเสี่ยวหนิงจื่อเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่ฮ่องเต้ทิ้งไว้ การฆ่าเขาก็แค่เพื่อระบายโทสะในใจเท่านั้น
ชักดาบใส่ผู้อ่อนแอ นั่นคือการแสดงความไร้ความสามารถ!
หลังเวลาผ่านไปครู่หนึ่ง เกยดกะเทยชราด้านนอกโถงก็สิ้นใจ เขาฝืนเผาผลาญพลังต้นกำเนิดของตนเพื่อเพิ่มพูนกำลัง แต่กลับถูกประมุขสำนักขัดขวาง จึงถูกพลังตอบโต้แห่งวิถีเล่นงาน และไม่อาจฝืนทนต่อไปได้ในที่สุด
ซ่งชุยกวางให้คนยกศพของเขาออกไป จากนั้นจึงไปถวายรายงานต่อฮองเฮาที่พระราชวังคุนหนิงด้วยตนเอง เขากราบทูลสถานการณ์ทางโถงเฉิงเทียนตามความจริง เพื่อขอให้นางตัดสินพระทัย อีกทั้งถามด้วยว่าจะจัดการศพของเกยดกะเทยชราผู้นี้อย่างไร
“เดี๋ยวข้าจะให้คนนำประวัติของท่านกงกงจิ้นไปให้เจ้า หลังเรื่องทุกอย่างสงบลงแล้ว จงให้คนนำร่างของเขากลับบ้านเกิด และตามหาทายาทของเขาเพื่อช่วยเหลือดูแล” ฮองเฮาตรัส