ข้าหมิงจ้องมองดาบหักครึ่งในมือ ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
แรงสั่นสะเทือนจากด้ามดาบยังไม่ทันสลายไปหมด แต่ใจเขาจมดิ่งลงสู่หุบเหว
'ฝนกระบี่พันเภท' ถูกทำลาย อาวุธเทวะชี่อิ่งก็ถูกอีกฝ่ายฟันขาดสะบั้นด้วยดาบเพียงเล่มเดียว การโจมตีสองต่อนี้ทำให้เขาแทบพังทลาย
กระบี่อันแหลมคมที่แผ่ออกจากร่างพลันแตกละเอียดในพริบตา ราวกับว่าดาบของหลิงชวนเมื่อครู่ไม่เพียงฟันดาบชี่อิ่งในมือเขาขาด ยังฟันความหยิ่งทะนงในใจเขาจนแหลกลาญด้วย
ร่างของเขาเซถอยหลังไปสองก้าว นัยน์ตาคู่นั้นที่เคยเย่อหยิ่ง ไม่อาจหาแววตาของวันวานได้อีก
และในเวลานี้เอง หลิงชวนก็พุ่งทะยานเท้าออกไปก้าวหนึ่ง พื้นดังสนั่น ร่างทะยานออกราวกับลูกธนูหลุดจากแล่ง มือซ้ายต่อยหมัดเดียวออกไป บนหมัดปราณแท้ขดคว้าง ปะทะเข้าเต็ม ๆ กลางอกของข้าหมิง
"ตึง……"
เสียงทึบดัง หลิงหมิงร่างปลิวละลิ่วถอยหลังไปกลางอากาศ วาดเส้นโค้งพาราโบลา
พร้อมกันนั้น เลือดสดหนึ่งคำก็พ่นกระจายกลางอากาศ ภายใต้แสงเทียนสะท้อนเป็นสีแดงเลือดนกที่ชวนประหลาด ราวกับดอกปีศาจที่กำลังเบ่งบาน
หมัดนี้ทั้งแข็งกร้าวและทรงพลัง รวบรวมพละกำลังทั้งหมดของหลิงชวนไว้ กูหมิงรู้สึกเพียงว่าปราณแท้อันบ้าคลั่งสายหนึ่งหลั่งไหลทำลายไปทั่วร่างดุจน้ำป่า เส้นลมปราณตลอดทางขาดสะบั้น ทะเลปราณถูกฉีกทำลายในพริบตา
ความเจ็บปวดนั้นยากเกินบรรยาย ประหนึ่งมีเข็มเหล็กนับพันนับหมื่นเล่มทิ่มแทงไปทั่วร่าง
ร่างของข้าหมิงร่วงกระแทกพื้นอย่างแรง กระอักเลือดออกมาอีกหลายคำ ใบหน้าขาวซีดดั่งกระดาษ