ภายในโถงกลางจวนแม่ทัพ เงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจอันหนักหน่วงของทุกคน ต่างก้มหน้าต่ำ
ครู่เดียว เสียงของทั่วปาจี๋ที่เปี่ยมด้วยโทสะก็ดังขึ้นอีกครั้ง ประหนึ่งเสียงฟ้าคำรามสะท้อนในโถง “นี่คือความอัปยศ! ความอัปยศของกองทัพบุกใต้ ยิ่งกว่านั้นคือความอัปยศของชนเผ่าต่าง ๆ ทั่วทั้งทุ่งหญ้า! ความอัปยศนี้ ต้องให้พวกเราใช้สองมือตีทะลวงด่านชายแดนแห่งต้าโจว ชำระด้วยเลือดของทหารโจวสี่แสนนาย!”
น้ำเสียงของเขาเร่งเร้าขึ้นฉับพลัน กล่าวต่อ “นี่ก็คือศึกท้ารบที่เปื้อนเลือด! มิใช่เพียงแค่ศึกท้ารบที่เจ้าเฒ่าไร้ยางอายหลูยุ่นโฉวส่งมาถึงข้าแม่ทัพ แต่มันคือศึกท้ารบที่กองทัพฝ่ายเหนือแห่งต้าโจวส่งถึงทหารทุกนายของกองทัพบุกใต้! บอกข้ามา ศึกท้ารบนี้ พวกเราจะรับ หรือไม่รับ?”
“สู้! สู้! สู้!”
สิ้นเสียงทั่วปาจี๋ ด้านล่างก็บังเกิดเสียงตะโกนเกรี้ยวกราดฮึกเหิม เหล่าผู้นำทัพเปล่งเสียงพร้อมเพรียง ใบหน้าแต่ละคนฉายแววกระหายศึก
แม้ว่าหลายคนในที่นั้นจะรู้แก่ใจดีว่า ขณะนี้มิใช่จังหวะอันดีเลิศในการเปิดศึก เสบียงยังไม่พร้อม กองทหารใหม่ยังฝึกไม่สำเร็จ การตระเตรียมอีกมากมายยังไม่ลงตัว
แต่ในเมื่ออีกฝ่ายส่งศึกท้ารบมาถึงหน้าบ้านแล้ว ด้วยเลือดนักรบที่สืบทอดจากรุ่นสู่รุ่นของคนทุ่งหญ้า หากไม่กล้ารับศึก ก็คือการแสดงความขลาดเขลา จะถูกทั่วทั้งทุ่งหญ้าเย้ยหยัน
ทันใดนั้น เสียงของทั่วปาจี๋ก็ดังขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย กล่าวว่า “ข้ารู้ ว่าขณะนี้มิใช่ช่วงเวลาอันดีในการเปิดศึก แต่ศึกนี้ จำต้องสู้!”
ภายในจวนแม่ทัพ ทุกคนเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน จ้องมองแม่ทัพใหญ่แห่งกองทัพบุกใต้ผู้นี้ รอคอยคำอธิบายจากเขา